niedziela, 29 czerwca 2014

Aktynoterapia czyli terapia poprzez naświetlanie

Aktynoterapia czyli terapia poprzez naświetlanie
Aktynoterapią określa się wykorzystanie do celów leczniczych sztucznych źródeł promieniowania świetlnego (sollux, lampy kwarcowe, laser).


http://www.fit.pl/g/str/image/zdrowie/light%20therapy.jpg


Promieniowanie podczerwone

Promieniowanie podczerwone dzieli się na:

- Promieniowanie krótkofalowe (IR-A), tzw.bliskie, o długości fali 770-1500 nm .
- promieniowanie średniofalowe (IR-B) o długości fali 1500-4000 nm .
- promieniowanie długofalowe (IR-C), tzw. dalekie, o długości fali 4000-15000 nm.

Skutki wywołane w tkankach przez promieniowanie elektromagnetyczne, tym samym przez promieniowanie podczerwone, zależą od ilości pochłoniętej energii. Zgodnie z prawem Grotthusa-Drapera, tylko ta ilość energii, która zostanie pochłonięta (a nie ta, która pada), wywoła odczyn. Działanie biologiczne promieniowania IR polega na ich wpływie cieplnym na tkanki. Pochłonięta przez te tkanki energia promieniowania zwiększa energię kinetyczną ich cząsteczek a co za tym idzie podnosi temperaturę tkanek. Szybkość podnoszenia się ciepłoty tkanek jest wprost proporcjonalna do szybkości z jaką energia jest pochłaniana. Woda posiada dużą zdolność pochłaniania, a ponieważ tkanki zawierają wodę (60-70%), również posiadają dużą zdolność pochłaniania. Tak więc pojemność cieplna tkanek jest duża, ale nie należy zapominać, że i układ naczyniowy odgrywa dużą rolę w przenoszeniu i przewodzeniu ciepła. Zapobiega on wytwarzaniu dużej różnicy ciepłoty w różnych częściach ciała.

Przenikanie i pochłanianie promieniowania podczerwonego

Padające na skórę promieniowanie podczerwone zostaje od niej odbite (w 1/3) oraz pochłonięte (w 2/3). Przenikanie i pochłanianie promieniowania podczerwonego zależy od długości fali. Promienie podczerwone krótkofalowe (IR-A), mimo iż posiadają zdolność przenikania do 30 mm (aż do tkanki podskórnej), to jednak pochłaniane są głównie w warstwie do 10 mm skutkiem czego ulega ona silniejszemu przegrzaniu. Ten rodzaj promieniowania przenika przez skórę do warstw tkanki podskórnej, bogato unaczynionej, a jeżeli warstwa tłuszczowa nie jest zbyt gruba, wówczas dochodzi nawet do mięśni. Przegrzanie nie wywołuje uczucia pieczenia ponieważ krew pochłania ciepło i przenosi je do warstw głębiej położonych, podnosząc ciepłotę tkanek.

Promieniowanie podczerwone długofalowe (IR-C) nie przenika zbyt głęboko. Ogólna granica to 3mm a najwyższa granica przenikalności to 10mm. Tak więc przenikalność ogranicza się praktycznie tylko do naskórka. Wynika stąd, że powierzchnia skóry pochłania je w znacznym stopniu, przez co może ulegać silniejszemu przegrzaniu. Ciepło jest częściowo przewodzone do tkanek głębiej położonych a częściowo występuje utrata tegoż ciepła do otaczającego skórę otoczenia (powietrza).

Reakcje organizmu na promieniowanie podczerwone

Skutki działania promieniowania podczerwonego na organizm zależą od wielu czynników obejmujących między innymi cechy samego promieniowania czy cechy reaktywności organizmu. Duże znaczenie ma widmo promieniowania, energia fotonów, odległość od naświetlanej skóry, jak i wielkość naświetlanej powierzchni. Reakcja organizmu zależy również od stanu skóry, jej wilgotności, grubości tkanki podskórnej oraz stanu układu krwionośnego i chłonnego. Występujące skutki biologiczne są reakcją na wywoływanie fizjologicznych odruchów układu naczyniowego skóry (organizm dąży do zachowania homeostazy cieplnej).

Wpływ biologiczny promieniowania podczerwonego polega na działaniu ciepła, które powoduje między innymi:
• poprawę ukrwienia skóry i zwiększenie wydzielania potu;
• rozszerzenie naczyń włosowatych skóry a co za tym idzie zwiększony przepływ przez tkanki krwi tętniczej;
• reakcje ze strony naczyń głębiej położonych zgodnie z prawem Dastre-Morata. Prawo to mówi, iż “bodźce termiczne (zimno lub ciepło) działając na duże powierzchnie skóry, powodują przeciwne do naczyń skóry zachowanie się dużych naczyń klatki piersiowej i jamy brzusznej. Naczynia nerek, śledziony i mózgu wykazują odczyn taki sam, jak naczynia skóry.”;
• pobudzenie procesów metabolicznych;
• działanie przeciwbólowe poprzez podwyższenie progu bólu;
• zmniejszenie napięcia mięśni.

Odczyn organizmu na promieniowanie podczerwone może być miejscowy lub ogólny. Odczyn miejscowy, jak wskazuje sama nazwa, występuje w skórze, w miejscu jej napromieniowania, ale swym zasięgiem obejmuje sąsiadujące z nim okolice. Polega on na rozszerzeniu naczyń krwionośnych skóry co będzie powodować jej zaczerwienienie. Objaw ten określa się mianem rumienia cieplnego. Rumień cieplny wykazuje kilka charakterystycznych cech, dzięki którym można odróżnić go od rumienia fotochemicznego (promieniowanie UV). Otóż występuje on w trakcie naświetlania, jego nasilenie wzrasta w miarę upływu czasu oddziaływania promieniowania podczerwonego.

Zaczerwienienie skóry jest plamiste, nierównomierne, co jest wynikiem rozszerzania się głębiej położonych naczyń krwionośnych skóry. Zanika po pewnym czasie (około 1-2 godzin) od zakończenia naświetlania. Odczyn ogólny to odległa reakcja organizmu np. w obrębie przeciwnej kończyny.Ogólne wskazania do stosowania promieniowania podczerwonego

Promieniowanie podczerwone stosuje się w:
• przewlekłych i podostrych procesach zapalnych i reumatycznych stawów oraz części miękkich kończyn;
• przewlekłych i podostrych stanach zapalnych jamy nosowej, zatok przynosowych, ucha zewnętrznego i stawów żuchwy;
• nerwobólach oraz zespołach bólowych; O stanach po zapaleniu bakteryjnym, odmrożeniu i uszkodzeniu promieniami rtg lub UV; O chorobach naczyń krwionośnych i obwodowych np. choroba Reynaud;
• naciekach i ropniach tkanek miękkich, naciekach po zbyt płytko podanych zastrzykach;
• jako zabieg przygotowawczy przed masażem, kinezyterapią i niektórymi zabiegami z zakresu elektrolecznictwa, jak np. jontoforeza.

Ogólne przeciwwskazania do stosowania promieniowania podczerwonego

Przeciwwskazaniem są:
• nieodwracalne uszkodzenia skóry i naczyń (zmiany troficzne, miażdżyca tętnic) oraz obrzęki;
• zaburzenia czucia;
• świeże urazy grożące krwawieniem oraz choroby zakrzepowe (np. zakrzepowe zapalenie żył);
• choroby nowotworowe;
• starość (miażdżyca oraz niewydolność krążenia są bezwzględnym przeciwwskazaniem);
• nadciśnienie tętnicze od II stopnia wg WHO;
• okres ciąży;
• miesiączka;
• stany podgorączkowe i gorączka;
• niewydolność mięśnia sercowego, stan po zawale, wady serca;
• choroby nerek;
• ostre stany zapalne jajników, wyrostka robaczkowego, pęcherzyka żółciowego.

Promieniowanie nadfioletowe


Częściej jest zwane promieniowaniem ultrafioletowym. Ze względu na zróżnicowane działanie biologiczne, promieniowanie ultrafioletowe dzieli się na: promieniowanie UV-A, tzw. długofalowe o długości fali 400-315 nm promieniowanie UV-B, tzw. średniofalowe, o długości fali 315-280 nmpromieniowanie UV-C, tzw. krótkofalowe, o długości fali 280-200 nm. Przenikanie promieniowania krótkofalowego jest małe i wynosi 0,1-0,5mm, tak więc jest pochłaniane przez warstwę naskórka. Z kolei promieniowanie długofalowe przenika głębiej, do warstwy 0,5-2mm. Jak widać przenikliwość wzrasta wprost proporcjonalnie do długości fali.

Promienie ultrafioletowe są pochłaniane przez warstwę naskórka w 20%, przez warstwę skóry w 50%, a pozostała część promieniowania ulega odbiciu. Ilość promieniowania odbitego od powierzchni skóry zależy od kąta padania promieni, stanu skóry oraz od długości fali. Promienie ultrafioletowe są pochłaniane przez protoplazmę komórek a skutkiem ich działania są odczyny fotochemiczne i biologiczne. Wielkość odczynu zależy, zgodnie z prawem Grotthusa-Drapera, od ilości pochłoniętej energii.Biologiczne działanie promieniowania UV jest następstwem jego działania fotochemicznego.

Pod wpływem promieni UV w tkankach i ich elementach zdolnych do absorpcji (np. w karotenie, kwasach nukleinowych, histydynie, tyrozynie, lipoproteinach, melaninie, hemoglobinie), zachodzą różne reakcje chemiczne, takie jak synteza, utlenianie, redukcja lub rozpad. Są one przyczyną występowania odczynu fotochemicznego, tworzenia pigmentu czy wytwarzania witaminy D.

Odczyn fotochemiczny

Zwany również rumieniem fotochemicznym, to odczyn skóry, objawiający się jej zaczerwienieniem w wyniku rozszerzenia naczyń krwionośnych. Rumień fotochemiczny powstaje w dwóch etapach: W wyniku pochłonięcia energii promieniowania UV przez białko komórek warstwy kolczystej naskórka, dochodzi do jego denaturyzacji, czego następstwem jest uszkodzenie tych komórek. Z uszkodzonych komórek wydzielają się związki histaminopodobne, które przenikają do skóry właściwej gdzie powodują rozszerzenie naczyń włosowatych.

Przy właściwym dawkowaniu promieni UV nie występują żadne niepożądane skutki, ale w sytuacji przedawkowania pojawia się przebarwienie, natomiast przy znacznym przedawkowaniu może dojść do powstania pęcherzy śródskórnych i podskórnych oraz nadżerek. Następstwem rumienia jest zwiększenie przepuszczalności naczyń, co powoduje przejście osocza do przestrzeni międzykomórkowych naskórka i skóry właściwej, a to z kolei powoduje obrzęki.

W przypadku nagromadzenia się płynu przesiękowego między warstwami naskórka powstają pęcherze wypełnione płynem surowiczym. Innym następstwem jest złuszczenie naskórka. Przy częstych kontaktach z promieniami UV, powstają znaczne zgrubienia warstwy rogowej naskórka (hyperkeratoza), które bardzo często są punktem wyjścia nowotworów skóry.

Rumień fotochemiczny cechuje się okresem utajenia (1-6 godzin po zadziałaniu promieniowania), narastania i szczytu (6-24 godzin) oraz okresem zaniku (po słabych dawkach kilka godzin a po dużych może to być nawet kilka dni). Jest on jednolity, równomierny i ściśle ograniczony do naświetlanej powierzchni skóry.

Na stopień odczynu fotochemicznego wpływają takie czynniki jak długość fali promieniowania ultrafioletowego, natężenie źródła promieniowania, czas naświetlania, odległość pomiędzy powierzchnią naświetlaną a źródłem promieniowania, kąt padania promieni na powierzchnię naświetlaną, wrażliwość skóry w miejscu naświetlanym oraz indywidualna wrażliwość pacjenta. Do czynników współdziałających zaliczamy porę roku, wiek pacjenta, przebyte choroby i leki, które pacjent zażywa bądź zażywał.

Tworzenie pigmentu

W skórze poddanej napromieniowaniu, zwłaszcza promieniami UV-B, dochodzi do pigmentacji (brunatne przebarwienia). Pigmentacja skóry zależy od gromadzenia się barwnika melaniny w warstwie podstawowej naskórka, dawki promieni UV oraz długości ich fali. Największe właściwości wytwarzania pigmentu posiada wiązka B. Pigment powstaje w melanoblastach, komórkach znajdujących się w naskórku.

Wytwarzanie witaminy D

Skóra bierze czynny udział w syntezie steroli. Substratem witaminy D jest 7-dehydrocholesterol. Promienie UV-B powodują jego przemianę w cholekalcyferol (witamina D3), który podlega dalszemu metabolizmowi w wątrobie i nerkach.

Wpływ promieniowania ultrafioletowego na organizm

• Wpływ promieni UV na skórę.

Skóra staje się lepiej unaczyniona, odżywiona, staje się elastyczna, sprężysta, zwiększa się odporność skóry na zakażenia, odczyn rumieniowy zwiększa dopływ leukocytów do skóry, w związku z czym owrzodzenia, ubytki skóry goją się stosunkowo szybko poprzez pobudzenie ziarninowania. Ale w tym miejscu należy pamiętać, iż nadmiar światła UV powoduje wysychanie skóry, jej zgrubienie, pękanie a przy szczególnie długim działaniu może dojść do tworzenia nowotworów skóry. O Działanie bakteriobójcze i bakteriostatyczne .

Promieniowanie ultrafioletowe wykazuje właściwości bakteriobójcze (zwłaszcza wiązka C) i bakteriostatyczne, które powodują zahamowanie podziału komórek bakterii, zarówno na podłożu sztucznym, jak i żywym (np. prątek gruźlicy, paciorkowce, maczugowiec błonicy, pałeczka okrężnicy). Promienie UV działają również na wirusy (półpasiec), grzybice skórne, drożdżaki i pleśniowce. To bakteriobójcze działanie promieniowania tłumaczy się uszkodzeniem struktury białek bakterii przez powstające bezpośrednio w komórce reakcje biochemiczne, które równocześnie mogą prowadzić do zahamowania wzrostu i podziału bakterii, a także blokadą syntezy DNA, jak również powstawaniem w procesie utleniania pod wpływem promieni UV substancji toksycznych dla bakterii.

• Wpływ na szpik kostny

Promienie UV posiadają właściwości stymulujące produkcję erytrocytów, hemoglobiny, okresowo zwiększają ilość płytek krwi. W leczeniu promieniowaniem UV anemii wtórnej w licznych badaniach stwierdzono poprawę stanu krwi. Przy prawidłowej ilości erytrocytów nie ulegają one zwiększeniu natomiast gdy ich liczba jest obniżona wówczas po naświetlaniu następuje wzrost ilości erytrocytów. Należy pamiętać, że u ludzi starszych naświetlanie promieniami UV może doprowadzić do powstania ryzyka zakrzepicy.

• Wpływ na gruczoły wewnętrznego wydzielania.

Promienie UV zwiększają produkcję hormonów takich gruczołów jak przysadka mózgowa, tarczyca, nadnercza, trzustka i jajniki. O Wpływ na układ nerwowy .
Przy właściwym dawkowaniu obserwuje się korzystny wpływ na stan psychiczny (uspokojenie, powraca sen i stabilność układu nerwowego).

• Wpływ na przemianę materii.

Po naświetlaniu następuje przyspieszenie ogólnej przemiany materii. Poziom cholesterolu wyraźnie spada w surowicy krwi (miażdżyca jest przeciwwskazaniem).

• Wpływ na gospodarkę mineralną ustroju

Promienie UV wytwarzają w skórze witaminę D2 i D3, które przechodząc do układu krążenia, zwiększają przyswojenie wapnia i fosforu z przewodu pokarmowego oraz utrzymują ich prawidłowy poziom we krwi, zabezpieczając kości przed odwapnieniem. Stąd wynika zastosowanie promieniowania ultrafioletowego w leczeniu krzywicy, tężyczki, źle zrastających się złamań, złamań samoistnych, gruźlicy kości, próchnicy. Naświetlania ogólne powodują okresowo obniżenie ciśnienia krwi (nadciśnienie jest przeciwwskazaniem, ponieważ pod wpływem naświetlania występuje duże obciążenie mięśnia sercowego i może dojść do zapaści).

• Wpływ na układ oddechowy.

Promieniowanie ultrafioletowe zwiększa możliwości wykorzystania tlenu.

Wskazania do stosowania promieniowania ultrafioletowego

Promieniowanie ultrafioletowe stosuje się w:
• chorobach uszu, nosa, gardła, nawracających anginach, alergicznych nieżytach nosa, przewlekłych zapaleniach oskrzeli;
• krzywicy;
• wszystkich anemiach z wyjątkiem złośliwych – niski poziom żelaza we krwi, zmniejszona ilość hemoglobiny i erytrocytów;
• chorobach gośćcowych (wskazaniem będą wszystkie destrukcyjne i zwyrodnieniowe formy gośćca, przeciwwskazaniem ostre zapalenie stawów);
• ZZSK;
• gośćcu tkanek miękkich, a więc powięzi, więzadeł, czy mięśni w najbliższym sąsiedztwie stawów;
• myalgiach;
• neuralgiach;
• stanach po półpaścu;
• trudno gojących się ranach;
• trądziku pospolitym;
• wyłysieniu plackowatym;
• utrudnionym zroście kości;
• niedoczynności gruczołów wewnętrznego wydzielania, jak tarczyca, jajniki.

Przeciwwskazania do naświetlania promieniami ultrafioletowymi

Przeciwwskazaniami są:
• nowotwory złośliwe narządów wewnętrznych;
• zaawansowana miażdżyca;
• stany gorączkowe bez względu na pochodzenie;
• osoby powyżej 70 roku życia;
• fotosensybilizacja, obojętnie czym jest spowodowana;
• nadczynność tarczycy;
• cukrzyca wieku średniego i starczego;
• choroby psychiczne przebiegające z nadmierną pobudliwością;
• padaczka;
• niewydolność mięśnia sercowego;
• wodobrzusze;
• choroby nerek.


Helioterapia czyli leczenie światłem naturalnym

Helioterapia czyli leczenie światłem naturalnym
Światłolecznictwo to dział fizykoterapii, metoda leczenia światłem wykorzystująca jego naturalne (helioterapia) lub sztuczne źródła (aktynoterapia), emitujące głównie promienie podczerwone (sollux), nadfioletowe (lampa kwarcowa) lub skojarzone światło obu typów promieniowania.

https://encrypted-tbn2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTLCVnbNkrWBvoRxp5wyYmOBH0KIqJk_PWc3rt0q_KwckyZbWinhQ

Helioterapia
Helioterapią określa się wykorzystanie do celów leczniczych promieniowania słonecznego.
Promienie słoneczne są dla nas codziennością, umilają nasze życie, lecz z drugiej strony są bardzo złożonym zjawiskiem. Słońce – eliksir życia. Bez jego światła nie powstałoby i nie istniałoby życie na Ziemi. Od miliardów lat Słońce nieustannie wytwarza ogromną ilość energii, której tylko niewielka część dociera w postaci promieni słonecznych na Ziemię, ale ta ilość i jakość promieniowania wystarcza do zachowania życia roślin, zwierząt i ludzi.

Czym w rzeczywistości jest światło słoneczne? 

Po przepuszczeniu go przez pryzmat otrzymujemy szerokie spektrum świetlne złożone z różnego rodzaju promieniowania.

Podstawowym kryterium, według którego dzielimy promieniowanie jest długość fali. Ponieważ światłolecznictwo korzysta ze ściśle określonych rodzajów promieniowania w tym miejscu zostaną omówione tylko interesujące nas zakresy tego promieniowania.

Właściwości fizyczne i biologiczne promieniowania elektromagnetycznego

Promieniowanie podczerwone (IR – infra-red) jest promieniowaniem niewidzialnym, umiejscowionym w widmie promieniowania elektromagnetycznego, między czerwienią widma światła widzialnego a mikrofalami. Jest ono emitowane przez rozgrzane ciała. W leczeniu wykorzystuje się promieniowanie podczerwone o długości fali 770-15000 nm.

Promieniowanie widzialne znajduje się w paśmie 400-760 nm, wywołując u ludzi i zwierząt wrażenia świetlne. W widmie promieniowania elektromagnetycznego jest ono umiejscowione pomiędzy nadfioletem a podczerwienią.

Promieniowanie nadfioletowe (UV – ultra-violet) to, podobnie jak promieniowanie podczerwone, promieniowanie niewidzialne o długości fali 400-100 nm. W widmie promieniowania elektromagnetycznego jest umiejscowione zaraz za obszarem fioletu widma widzialnego. W lecznictwie wykorzystuje się promieniowanie nadfioletowe o długości fali 380-200 nm.

Wszystkie te rodzaje promieniowania elektromagnetycznego powstają w wyniku zmian zachodzących w atomach lub drobinach emitującego je ciała. Promieniowanie rozchodzi się w postaci oddzielnych porcji energii – kwantów, zwanych też fotonami.

Promieniowanie elektromagnetyczne padając na granicę między dwoma ośrodkami ulega:
        odbiciu, które jest wprost proporcjonalne do stopnia gładkości powierzchni, na którą pada. Z kolei gładkość powierzchni zależy od jej składu chemicznego i właściwości optycznych;
        pochłanianiu – od stopnia pochłaniania zależą wszelkie reakcje fotochemiczne i biologiczne zachodzące w tkankach pochłaniających to promieniowanie;
        załamaniu, które występuje przy ukośnym przejściu promieniowania przez granicę ośrodków o różnej gęstości;
        ugięciu (dyfrakcji), jeżeli promieniowanie elektromagnetyczne natrafi na swojej drodze na szczelinę lub przeszkodę nieco mniejszą niż długość fali. Wówczas krawędzie tej przeszkody stają się źródłem promieniowania rozchodzącego się w kierunku różnym od kierunku promieniowania padającego;
        rozproszeniu, które jest odwrotnie proporcjonalne do gładkości powierzchni, na którą pada.

Widmo promieniowania słonecznego w swej drodze do ziemi ulega zmianie w zależności od:
        pory roku i dnia. W różnych porach roku i dnia zmienia się skład promieniowania słonecznego co jest związane z kątem padania. Im mniejszy jest kąt padania promieni słonecznych tym bardziej muszą one przebijać się przez grubsze warstwy atmosfery. Z kolei w godzinach rannych i popołudniowych ilość promieniowania ultrafioletowego jest niewielka, największa, gdy słońce jest w zenicie,
        wysokości nad poziomem morza. Na większych wysokościach ilość promieniowania ultrafioletowego jest wyższa, co jest związane głównie z czystością i przejrzystością powietrza,
        pozycji na ziemi,
        zachmurzenia, a także zanieczyszczenia powietrza (od zawartości w powietrzu pary wodnej i pyłów),
        siły odbicia (nad morzem, na śniegu).

Promieniowanie słoneczne pochłonięte przez skórę wywołuje w niej odczyny miejscowe. Są one wynikiem oddziaływania na skórę, zarówno promieniowania podczerwonego, jak i ultrafioletowego. Na odczyn miejscowy występujący w skórze składa się rumień cieplny (wpływ działania podczerwonych promieni słonecznych) i rumień fotochemiczny (wywołany działaniem słonecznych promieni UV). Emisję promieniowania podczerwonego odbieramy jako uczucie ciepła a ultrafiolet jest odpowiedzialny za złożony proces brązowienia skóry i całą gamę procesów fotochemicznych i fotobiologicznych.

Światło słoneczne oddziałuje korzystnie na organizm w wyniku zachodzących w nim odczynów ogólnych. Wpływ światła słonecznego polega między innymi na wzmożeniu przemiany materii, pobudzeniu mechanizmów krwiotwórczych, zwiększeniu odporności organizmu na zakażenia, pobudzającym wpływie na gruczoły wydzielania wewnętrznego, działaniu odczulającym oraz przeciwkrzywiczym.

Nie należy jednak zapominać, że światło słoneczne może wywołać niekorzystne odczyny. Będą one występować w przypadku niewłaściwego dawkowania, a co za tym idzie w przypadku pochłonięcia zbyt dużej ilości energii promieniowania. Objawiają się nadmiernym rumieniem fotochemicznym, uczuciem ogólnego rozbicia, bólami głowy, gorączką a nawet poparzeniami.

Helioterapię stosuje się w leczeniu gruźlicy kostno-stawowej, gruźlicy dróg moczowych, gruźlicy węzłów chłonnych, przewlekłych stanów zapalnych stawów, przewlekłych nieżytów dróg oddechowych, łuszczycy, czyraczności, trądzika pospolitego oraz zaburzeń wzrostu kości u dzieci.

Przeciwwskazaniem do stosowania kąpieli słonecznych jest gruźlica płuc, niewydolność krążenia, choroba nowotworowa, skłonność do krwawień z narządów wewnętrznych, nadczynność tarczycy oraz zaawansowana miażdżyca.

Promienie słoneczne były kiedyś jedyną formą fototerapii, która jednak straciła na znaczeniu i jest coraz rzadziej stosowana. Obecnie fizykoterapia coraz częściej korzysta z aktynoterapii. 

Czym jest Reiki

Czym jest Reiki
W dzisiejszym wpisie porozmawiamy sobie o historii Reiki oraz podstawowych zasadach i podziałach w tej metodzie. Podana tutaj wiedza ostro kłóci się z wiarą Chrześcijańską, artykuł ten ma na celu tylko i wyłącznie uzmysłowienie Państwu, że taka technika istnieje ale nie namawia nikogo do praktykowania. Jeśli ten tekst kłóci się z Państwa filozofią i poglądami to prosimy nie czytać.

http://yoga-terapia.pl/wp-content/uploads/2014/03/Reiki-healing.jpg

Wprowadzenie

Usui Reiki Ryoho swoje korzenie wywodzi głównie z taoistycznego wewnętrznego qigong (chi kung) leczniczego, chińskiej medycyny pięciu przemian oraz z buddyjskiej szkoły Tendai. Praktykant zostaje połączony z Reiki poprzez serię synchronizujących procesów transformujących zwanych zwykle inicjacjami, harmonizacjami lub dostrojeniem. Cały inicjacyjny proces dostrojenia do źródła Reiki zwanego Sonten dokonywany jest tradycyjnie w kolejnych ośmiu stopniach wtajemniczenia i stanowi zasadniczą część tego systemu bioenergoterapii.

Reiki Ryoho nie jest systemem religijnym ani wyznaniowym, a jako skuteczna metoda duchowego uzdrawiania jest ponadwyznaniowe, ponadkulturowe i ponadrasowe, chociaż odnosimy się do źródła Reiki jako do Najwyższej Boskości, Źródła Stworzenia czy Istoty Wszystkiego, którą z japońska zwie się Sonten i rozumie jako Miłość, Światło i Moc. Reiki nie stoi w sprzeczności z jakimikolwiek praktykami religijnymi, duchowymi czy medytacyjnymi, a przeciwnie - wzbogaca je i wzmacnia oraz dzięki swej uniwersalności pozwala lepiej zrozumieć. Metoda uzdrawiania duchowego przez nakładanie rąk tak jak ją przekazywano od pradziejów, szczególnie na wschodzie, stała się ostatnimi laty bardzo popularna w kręgach chrześcijańskich jako tzw. Leczenie Duchem Świętym. Duch ten sam, tylko oprawa ideologiczna wzbogacona o treści dogmatyczne, nie zawsze akurat potrzebne uzdrowicielowi dla pomocy potrzebującym. Wiele amerykańskich odłamów chrześcijańskich, także pastorzy koreańscy inspirują się systemami wschodnimi, w tym Reiki i używają metod nakładania rąk dla uzdrawiania, znajdując na takie działania uzasadnienie biblijne.

Oryginalnym celem leczniczego systemu Usui Reiki jest uzdrowienie całej osoby (ciała, umysłu i ducha). Założyciel, Mikao Gyoho Usui wyraźnie zaznaczył w swoich rękopisach dotyczących Reiki, że jest to system leczenia chorych i potrzebujących oraz, że powinnością inicjowanych praktykantów jest zarówno uzdrawianie siebie jak i leczenie swoich najbliższych poprzez robienie sesji Reiki członkom własnej rodziny oraz przyjaciołom. 

Samouzdrawianie czynione jest na dwa sposoby podstawowe:

1. Zawiera zestaw pięciu konfirmacji użytkowanych przez praktykantów metody Reiki każdego poranka i każdego wieczoru. Znany jest także jako Reguły Cesarza Meiji.
2. Zawiera inicjacyjny przekaz metod służących samouzdrawianiu oraz leczeniu innych z użyciem starożytnych metod qigong w których przekazuje się Ki (bioenergia) poprzez nakładanie rąk na określone znajomością meridianów (Mo) obszary ciała.

Reiki (wym. reeiki w taki sposób, że dźwięk "r" zbliżony jest w wymowie do "l", gdyż w oryginale język japoński nie posiada twardego "r") jest starożytną sztuką duchowego leczenia przez nakładanie rąk, uaktywnioną ponownie w Japonii w XIXw. przez dr Mikao Gyoho Usui. Termin Reiki jest wyrazem starojapońskim pochodzenia chińskiego i oznacza bioenergię, siłę czy moc życia zawartą wewnątrz każdej ludzkiej duszy (jaźni). Reiki to stara sztuka uzdrawiania poprzez nakładanie rąk i przekazywanie bioenergii wszechobecnej w zasobach każdej ludzkiej istoty. Podstawą dla zrozumienia metody Reiki jest pojęcie Ki (chiń. Qi, Chi) tłumaczone zwykle jako duch, energia, umysł, a oddawane w interpretacji jako Uniwersalna Energia Życia, Pole Życia, bądź nowocześnie jako biopole czy bioenergia.

Czym jest Ki (Qi, Chi)

Otaczająca nas przestrzeń, wszechświat, jest wypełniony nieskończoną i niewyczerpaną energią życiową, siłą witalną o cechach niezmierzonej świetlistości. Ki jest uniwersalną, odwieczną, twórczą siłą i źródłem energii czy żywotności wszystkich istot, która wszystko utrzymuje przy życiu. Ki jest naturalną energią uzdrowicielską, którą każdy może pobudzać i rozwijać oraz użytkować dla samouzdrawiania oraz dla leczenia innych ludzi i stworzeń potrzebujących pomocy w cierpieniu. Rozróżniamy Ki wszechświata (przestrzeni), które jest wszechobecną energią duchową (gr. energeia) oraz Ki indywidualne będące mocą życiową jednostki. Gromadzenie i wymiana (regeneracja) siły życiowej Ki jest powiązane z głębokim dolnobrzusznym oddychaniem (misogi) oraz z trzema ważnymi miejscami w naszym ciele: podbrzuszem, gdzie spoczywa główny zapas sił życiowych (tanden, hara), ze splotem słonecznym będącym ośrodkiem wymiany zużytej energii (mune) oraz z okiem światła wewnątrz głowy (tentei) poprzez które następuje połączenie z Ki przenikającym przestrzeń wszechświata.

Reiki Ryoho to metoda uzdrawiania bioenergią spływającą naturalnie w formie skoncentrowanej mocy duchowej poprzez umysł, oddech, spojrzenie, mowę (słowo) i ręce (dotyk) uzdrowiciela. Ki (chiń. Qi, Chi) w znaczeniu duchowej energii umysłu odpowiada pojęciu mana w naukach kahunów, pojęciu prana w naukach jogi i ayurvedy oraz pojęciu energeia w naukach chrześcijańskich o uzdrawianiu duchowym. 

Metoda przedstawiona tutaj jako Usui Shiki Reiki Ryoho była znana i wzmiankowana już 2500 lat temu w starych tekstach zapisanych w sanskrycie, a odnoszących się do ayurvedy i jogi uzdrowienia (bhaishajya). System jest znany jako stara sztuka uzdrawiania pranicznego (od prana - energia życia i zdrowia) lub leczeniem duchowym poprzez nakładanie rąk, a także jako leczniczy Chi-Kung.

Rei zapisane i rozumiane jest tutaj jako "dusza", "duch", "ciało widmowe", "osobowość". Oznacza to, iż Ki (bioenergia) gromadzi się i przenika naszą duszę (sobowtóra energetycznego) i działając z tego poziomu transformuje nasze ciało do stanu pełni zdrowia i szczęścia. Energia Ki zawsze przez nas przepływa poprzez sieć tak zwanych meridianów (kanałów energii, nadis, chiń. Mo), może jednak ulec zablokowaniu, a działanie bioenergetyczne służy jej uwolnieniu czego następstwem jest poprawa ogólnego stanu zdrowia bądź ozdrowienie, jeśli osoba była chorą i cierpiącą. Oba oryginalne znaki słowa Rei Ki przekłada się zatem jako Energię Duszy lub Energię Jaźni.

W systemie Usui Reiki uzdrawiająca energia jest przekazywana przez nałożenie rąk własnemu ciału albo innemu organizmowi w stanie naturalnej koncentracji. Im większe skupienie, odprężenie i wyciszenie, tym potężniejszym staje się przepływ strumienia Ki. Reiki stymuluje procesy samouzdrawiania, wzmacnia ciało i ducha, likwiduje blokady, oczyszcza z toksyn i zanieczyszczeń doprowadzając cały organizm do pełnej harmonii psychofizycznej i duchowej. Reiki doprowadza do równowagi ciało i umysł, działając skutecznie na wszystkich płaszczyznach: cielesnej, emocjonalnej i duchowej. Udzielający Ki (żywotności) jest przekaźnikiem (transmiterem) wszechobecnej energii duchowej, która przenika wszystko i jest wszechobecna, a to oznacza, że nie zostaje mu odebrane nic z jego osobistej siły życiowej. Wręcz przeciwnie niż w przypadku bioterapeutów samouków, udzielający Reiki jest równocześnie ze swoim działaniem wzmacniany, ożywiany i na wszelkie sposoby wzbogacany w energię życiową.

Reguły życia reiki

Używa się pięć reguł czy zasad, które jeśli je praktycznie stosować pomagają wieść zdrowe i szczęśliwe życie, ponieważ harmonizują pięć elementów ożywiając ich wewnętrzny obieg energetyczny. Można je nazwać wskazaniami uzdrowicieli. W oryginale Mikao Usui polecał do kontemplacji zasady sformułowane przez Władcę Meiji. 

Oto jego oryginalna recepta aby poświęcić się Reiki:
"Usiądź w ciszy i spokoju każdego poranka i każdego wieczoru, z dłońmi złożonymi w "Ghasio" (dłonie złożone przed sercem na sposób modlitewny). Podążaj w rozważaniach za tymi wielkimi zasadami i pozostań w czystości i cichości. Pracuj w swoim sercu i działaj z głębi cichego miejsca wewnątrz siebie. Ażeby uczyć Reiki innych należy podążać za tymi pięcioma zasadami Cesarza Meiji i kontemplować je w swoim sercu. Powinno się je odma-wiać każdego dnia, jeden raz rano i jeden raz wieczorem."

1. Dzisiaj nie popadaj w złość;
2. Dzisiaj nie zamartwiaj się;
3. Dzisiaj bądź wdzięcznym;
4. Dzisiaj pracuj solidnie;
5. Dzisiaj bądź uprzejmym.

Tyle by było o oryginalnej praktyce podstawowej dla pierwszej inicjacji Reiki.

Korzenie Reiki

Mikao Usui urodził się 15 sierpnia 1865r. w dystrykcie Gifu w Japonii. W wieku lat czterech został posłany na naukę do przyklasztornej szkoły dla chłopców w świątyni Tendai w Kyoto, gdzie pozostawał przez kilka lat. Regularnie medytował w miejscach mocy na świętej górze Kurama w zachodniej części Kyoto, gdzie ostatecznie dostąpił duchowej realizacji. Regularnie i intensywnie studiował qigong (zwany w Japonii Ko-ki) dochodząc do jego najwyższych poziomów mocy oraz z wielką skutecznością aplikował jego metody dla uzdrawiania potrzebujących. Był członkiem duchowego stowarzyszenia z góry Kurama znanego jako Rei Jyutsu Kai. Około 1900r. sformułował system (Ryoho) naturalnego uzdrawiania osadzony na starożytnych zasadach orientalnej medycyny. System Reiki użytkuje zestaw konfirmacji (wskazań), zestaw pozycji nakładania rąk, w swej wewnętrznej części używa także symboli, które w istocie są japońskimi kanji (znakami pisma kaligraficznego) pochodzenia chińskiego. Używane były między innymi przez taoistyczny qigong, medycynę buddyjską oraz shinto. Szerzej zaczął używać metody Reiki około 1914r. lecząc bezpłatnie miejską biedotę, pracując z poświęceniem dla tej najuboższej warstwy społeczeństwa pozbawionej jakiejkolwiek opieki. Ten okres w jego życiu, trwający dobre siedem lat przypomina działalność opiekuńczą i charytatywną mnicha buddyjskiego, a sam Usui uważał go za spłatę długu jaki zaciągnął wobec niebios za otrzymanie wiedzy i mocy Reiki dla pomagania chorym i cierpiącym ludziom.

Mikao Usui jako dziecko uczęszczał do szkoły w buddyjskiej świątyni, gdzie zainteresował się wielce sztukami medycznymi. Nie miał żadnego związku z ruchami chrześcijańskimi jak mu to czasem przypisują rozmaici fantaści ani nie studiował w Chicago czy Tybecie, gdyż nigdy nie wyjeżdżał z Japonii za granicę (z wyjątkiem bardzo krótkiej wizyty na chińskie wybrzeże), a potrzebną wiedzę zdobył na uniwersytecie w Kyoto. Całokształt swoich studiów orientalnej medycyny odbył w swoim kraju. W ramach studiów wyższych uzyskał doktorat w dziedzinie literatury, co wskazuje, iż był doskonale obeznany z tradycyjnym piśmiennictwem, także filozoficzno-duchowym. Odszedł 9 marca 1926r. w Fukuyama w wieku lat 62.

Doktor Usui zwracał się coraz głębiej w stronę Japońskiej tradycji aby zbadać ślady informacji pozostawione w naukach Siddharta Gautamy (Buddha), o którym także było wiadomo, że często uzdrawiał chorych, wypędzał złe duchy, a czasem też wskrzeszał umarłych i to ponad 2500 lat temu! Ostatecznie, po siedmiu latach starań, znalazł w starych księgach, spisanych jeszcze w sanskrycie - języku jogi i ayurvedy - zapis systemu kanałów energii, modlitw, nakładania rąk, symboli i inicjacji oraz wiedzy dotyczącej ich stosowana w celu duchowego uzdrawiania. Spisany system wywodził się z ayurvedy, a pochodził jeszcze z czasów życia Siddharta Gautamy, żyjącego na przełomie VI i V wieku p.e.ch. oraz oparty był na idei miłości, współczucia, pokoju i wszechludzkiego braterstwa. Metody pracy z energią Ki (Chi, Qi) oraz cały system inicjacji Reiki Ryoho jest jednak zasadniczo taki sam jak w autentycznych szkołach Chi Kung, Kiatsu (Shiatsu) czy też w jogicznej oraz sufickiej sztuce duchowego uzdrawiania pranicznego.

Odkrycie tej wiedzy nie dało jeszcze jednak Usui Sensei mocy uzdrawiania. Cudowny dar duchowego uzdrawiania oparty na rzetelnej wiedzy i praktyce pojawił się dopiero po 21-dniowym poście o samej wodzie oraz modlitwie i medytacji w odosobnieniu na jednej z japońskich świętych gór (Kurama, Kuriyama), gdzie Usui Sensei studiował pisma buddyjskie i sintoistyczne poświęcone sztuce diamentowego uzdrawiania oraz chińskie metody lecznicze. W końcu tego procesu odosobnienia duchowego doświadczył spływu potężnej energii Reiki na szczyt swojej głowy w rezultacie czego starożytny system uzdrawiania pranicznego został w pełni odtworzony.

Dalsze życie Mikao Gyoho Usui można podzielić na dwa okresy. W pierwszym intensywnie uzdrawiał biednych w obozie dla żebraków. Jednakże, po siedmiu latach stwierdził, że nic nie zmieniło się w życiu tych wszystkich ludzi na lepsze, pomimo tego, że ich ciała były uzdrowione. Nie mógł on pomóc im w przemianie życia ku lepszemu, gdyż nie było w nich żadnej woli ani chęci dokonania jakichkolwiek pożytecznych zmian. Stąd energetyczne uzdrowienie nie mogło dokonać się w pełni.

Drugi okres jest bezpośrednim skutkiem tego odkrycia. Dr Usui opuścił obóz i zaczął nauczać wszystkich tych, którzy chcieli wiedzieć więcej i zmienić swoje życie na lepsze. Uczył ludzi jak mogą uzdrawiać siebie samych oraz jak harmonizować siebie i swoje stosunki ze światem (życiem). W czasie wielkiego trzęsienia ziemi w 1921 r. razem ze swoimi uczniami z wielkim poświęcenim leczył i ratował bezpłatnie wszystkich cierpiących i potrzebujących.

Możemy wspomnieć Mikao Usui, tytułowanego przez swoich uczniów Sensei (Nauczyciel, Instruktor), w rocznicę dnia jego urodzin przypadającą na 15 sierpnia 1865r. Swoją pierwszą klinikę terapii Reiki Usui otworzył w Tokio 11 kwietnia 1922r., a w krótkim czasie powstało ich wiele więcej, gdyż rozprzestrzeniając metodę, inicjował w Japonii ponad 2000 osób, w tym około 20 osób jako Nauczycieli Reiki.

Reiki a CMT

Metoda uzdrawiania Reiki w sposób oczywisty wywodzi się z tak zwanej chińskiej medycyny tradycyjnej (CMT), której podwaliny daje klasyka Żółtego Cesarza w dziełach Ling Shu, Su Wen oraz Nan Ching. Tradycja ta użytkuje praktycznie tak zwane kanały energii czy meridiany zwane po chińsku Mo, które rozprowadzają energię życia (Qi) po całym ciele jeden raz w każdym cyklu dobowym. Przepływ energii tymi kanałami może być stymulowany poprzez metody zewnętrzne takie jak akupunktura bądź fizyczne ćwiczenia qigong oraz poprzez sekretne i subtelne zarazem metody wewnętrzne jak medytacje qigong bądź oddziaływania energetyczne. Metoda Usui Reiki używa w swym podstawowym wymiarze nakładania dłoni, do stymulowania siły witalnej Ki (Qi) w odpowiednich meridianach. Ponieważ mamy dwanaście podstawowych meridianów (Mo) będziemy też mieli dwanaście sposobów regulacji siły życiowej poprzez tyleż odmiennych zestawów pozycji przykładania rąk bądź masowania.

Metody Reiki wywodzą się z tak zwanej chińskiej medycyny pięciu elementów (przemian), tradycji mającej ponad 5000 lat praktycznych doświadczeń terapeutycznych. Zaawansowani studenci systemu leczniczego Reiki Usui szczegółowo zapoznają się z zasadami i metodami Wu Xing (pięciu przemian) oraz z meridianami (Mo).

Tradycyjna chińska medycyna (TCM) zasadza się na trzech księgach: Su Wen, Ling Shu i Nan Ching napisanych w Chinach około 2600 lat p.n.e i przypisywanych Żółtemu Cesarzowi Huang Di. Najczęściej praktykowana jest ona w formie używającej osiem zasad rozpoznawania i leczenia chorób, a jako alternatywnej metody rozpoznawczej użytkuje się system pięciu elementów (Wu Xing) znanych jako drzewo (wiatr), ziemia, woda, ogień i złoto (metal, eter). Wewnętrzne nauczanie Reiki (Oku Den) obejmuje te starożytne metody rozpoznawania (diagnozowania) zaburzeń i metody leczenia adekwatne do poczynionego rozpoznania.

Podstawą uzdrawiających sekwencji nakładania rąk jest energetyzowanie meridianu Pęcherzyka Żółciowego (Gall Blader) który biegnie z zewnętrznej strony oczu poprzez głowę, zygzakiem w dół po obu stronach ciała aby zakończyć się przy paznokciu czwartego palca stopy. Każda z siedmiu zasadniczych pozycji do nakładania rąk jakie uczone są w Reiki przy pierwszym stopniu inicjacji stymuluje opisany przebieg energii życia w tym meridianie. Samoleczenie Reiki z użyciem siedmiu podstawowych pozycji nakładania rąk jest od początku rekomendowane jako najlepszy sposób rozpoczynania i kończenia każdego swojego dnia, jest codzienną praktyką osób inicjowanych w Reiki i koresponduje do pierwszej z pięciu zasad Meiji.

Mikao Usui znany był ze swej przynależności do buddyjskiej szkoły Tendai, która przywędrowała do Japonii z Chin, gdzie znana była pod nazwą Tien Tai. Szkoła ta użytkowała styl medytacji znany jako vipassana oraz kultywowała tradycję Amida Norai (Amithaba Tathagata) jako swój główny duchowy obiekt zainteresowania. Główne jej idee, to wspomaganie ubogich, uzdrawianie, niesienie pomocy innym. Siedzibą szkoły do 1949r. był mały klasztor na górze Kurama, na której Usui zwykł był medytować i pościć w odosobnieniu. Aktualnie klasztor ten należy do buddyjskiej szkoły Kokyo.

Zasada wei-wu-wei (dosłownie: działanie przez niedziałanie) rozwinięta i kultywowana praktycznie przez taoistyczny qigong stanowi bardzo istotną część systemu biomedycyny Reiki. Respektując tę zasadę wykonuje się sesje uzdrawiania Reiki w całkowitej ciszy i najchętnięj w miejscu posiadającym dobrą energetykę dzięki równowadze sił przyrody. Tradycyjnie, nawet muzyka podczas sesji Reiki traktowana jest jako zbędne obciążenie dla uszu.

Autentyczne Reiki praktykowane cały czas w Japonii nauczane jest przez Rei Ki Kai (Ni-hon Reiki Gakkai) założone przez Mikao Usui w 1920r. w Tokio i kierowane przez osobę prezydenta. Mikao Usui był dożywotnio pierwszym prezydentem Rei Ki Kai. Podstawowe nauczanie Reiki dostępne jest praktycznie dla wszystkich zainteresowanych w zamian za bardzo niewielką składkę członkowską (400-800 jenów) na rzecz stowarzyszenia (Kai, Gakkai) oraz partycypację w kosztach organizacyjnych spotkania aranżowanego w formie kilkugodzinnego lub weekendowego warsztatu. Bardziej zaawansowane poziomy nauki Reiki dostępne są jedynie dla osób realnie zaangażowanych w praktykowanie metody oraz pracę typowo uzdrowicielską.

Sukcesja Mikao Usui

Najbardziej oryginalne i autentyczne nauczanie Reiki reprezentuje organizacja japońska znana jako Reiki Usui Shiki Ryoho Gakkai lub krócej Usui Reiki Kai, gdzie można też autoryzować swoje umiejętności oraz dokonać solidnej weryfikacji, jeśli ktoś uczył się w którejś z rozmaitych bocznych odgałęzień tzw. zachodniego Reiki, które przez autentycznych nauczycieli japońskich autoryzowanych do przekazu, niestety nie ma najlepszej opinii. Używany czasem tytuł Wielkiego Mistrza Reiki w żaden sposób nie występuje w linii Usui i nie ma żadnego zastosowania, nawet honorowego. Osoby które przeszły przez osiem stopni inicjacji z których złożony jest oryginalny system, mogą jedynie otrzymać tytuł Sensei, co tłumaczy się jako nauczyciel, instruktor lub trener. Używany przez wielu tytuł mistrza Reiki też nie ma żadnego oparcia w oryginalnym systemie, gdyż nawet Mikao Usui tytułowany jest per Sensei. Sukcesją organizacji zajmuje się Prezydent, a pierwszym prezydentem Rei Ki Kai założonym w 1922r. w Tokio, był sam Usui Sensei. Warto też wiedzieć, iż używany czasem tytuł doktora oznacza faktyczny doktorat otrzymany przez Mikao Usui w dziedzinie Literatury i nie ma on żadnego związku z profesją medyczną w zachodnim rozumieniu. Sensei to po prostu nauczyciel, instruktor czy trener rzemiosła lub sztuki.

Sukcesorami funkcji prezydenta autentycznej organizacji Reiki założonej w Japonii przez dr Usui w kolejności zostali: Jusaburo Ushida Sensei, Iichi Taketomi Sensei, Yoshiharu Watanabe Sensei oraz Toyoichi Wanami Sensei. Aktualnie do 17 stycznia 1998r., funkcję prezydenta odpowiedzialnego za organizację Reiki pełniła licząca 92 lata i ciesząca się dobrym zdrowiem pani Kimiko Koyama Sensei. Jak na głowę Usui Shiki Reiki Ryoho (Rei Ki Kai) przystało, prowadzi nadal czynną i aktywną działalność uzdrowicielską oraz dysponuje potężnym potencjałem leczniczej mocy Ki. Pani Koyama praktykuje czynnie Reiki od 21 roku życia, posiada zatem dobre 70 lat doświadczenia w tej niezwykłej pracy. Aktualnym, nowym prezydentem Rei Ki Kai - jedynej autentycznie wywodzącej się od Mikao Usui Sensei pełnej linii nauczania Rei Ki - jest Masaki Kondoh Sensei.

Istnieje też tak zwany zachodni przekaz Reiki zainicjowany przez Chujiro Hayashi - jednego z wielu Instruktorów Reiki których wykształcił Usui Sensei - i kontynuowany przez panią Hawayo Takata oraz dalej przez jej wnuczkę, Phylis Lei Furumoto. Dr Hayashi założył i prowadził w Tokio klinikę, w której można było doświadczać uzdrawiania oraz nauczyć się metody Reiki. Kiedy w 1941r. odszedł dr Hayashi, Mrs Takata, która tytuł Nauczyciela Reiki uzyskała w 1938r., aż do swej śmierci w 1980r. rozwijała i przekazywała Reiki bez kontaktu z oryginalnym źródłem i linią sukcesji prezydentów Nihon Reiki Gakkai, co jest normalnie praktykowane w Japonii. Osobom niezorientowanym w temacie sukcesji trzeba jeszcze dopowiedzieć, iż prawo do sukcesji linii nauczania Reiki nie leżało nigdy ani w rękach dr Hayashi ani pani Takata, a zawsze pozostawało w rękach kolejnych prezydentów Nihon Rei Ki Kai - Japońskiego Stowarzyszenia Reiki z siedzibą w Tokyo.

Opłaty i mistrzowie


Zgodnie z wolą założyciela stowarzyszenia - Mikao Usui Sensei - nie ma żadnych wymaganych opłat za otrzymanie przekazu Reiki. Powstają oczywiście jakieś niezbędne koszta uczestnictwa w seminariach czy warsztatach, ale od nich nie należy uzależniać udzielania skądinąd duchowego daru uzdrawiania. Autentyczne Reiki nie używa też żadnych tytułów takich jak "mistrz" czy "wielki mistrz", które w społeczności Reiki brzmią raczej absurdalnie i groteskowo. Zasadą jest bowiem, iż wszyscy na wszystkich ośmiu inicjacyjnych poziomach nauczania są uczniami we wspólnej Rodzinie Reiki. Osoby posiadające stosowne kwalifikacje do nauczania metody Reiki określa się mianem SENSEI, który to tytuł przekłada się jako instruktor, trener bądź nauczyciel, a dosłownie 'ten który wychodzi przed' (klasę aby ją prowadzić). Także założyciel systemu w oryginalnych, japońskich manuskryptach do nauki Reiki zwany jest per Usui Sensei.

Zarówno Usui Sensei jak i znany zwesternizowanej linii dr Hayashi często udzielali osobom chorym przekazu leczniczego Reiki całkowicie bezpłatnie. Także inicjacje były udzielane bezpłatnie, byleby osoba była szczerze zaangażowana w naukę i praktyczne stosowanie metody. Nigdy nie stosowano też żadnej szczególnej taryfikacji wymaganych opłat, jak to teraz czasem mają w zwyczaju robić niektórzy ludzie na zachodzie, a zawsze Nauczyciel (Sensei) dopasowywał się do możliwości i warunków danego studenta... W Japonii zresztą, w większości przypadków, Reiki nauczane jest w ramach niewielkiej składki członkowskiej wśród członków Gakkai (Grupy, Stowarzyszenia) bez żadnej szczególnej opłaty wymaganej przez prowadzącego instruktora. Jedynym wymogiem często stosowanym jest podjęcie obligacji wykonywania nieodpłatnie sesji Reiki przez jeden cały dzień raz w tygodniu przez kilka miesięcy pod okiem Nauczyciela w jego prywatnej klinice. A to i solidna praca i solidna nauka aby otrzymać podstawowy stopień Sho Den będący uprawnieniem do licencjonowanego wykonywania terapii Reiki.

Najbardziej preferowaną metodą nauczania systemu Reiki jest wspólne spotkanie kilkunastu nauczycieli celem prowadzenia warsztatu w którym uczestnicy podzieleni są na małe zespoły w zależności od stopnia inicjacji. Rekomendowana przez założyciela proporcja uczniów przypadająca na nauczyciela wynosi 4:1 (czterech praktykantów i jeden instruktor Reiki). Ważną zasadą jest aby wszyscy nauczyciele prezentowali ten sam materiał nauczania i takie same techniki pracy uzdrowicielskiej, co chroni nauki systemu przed wszelkimi dewiacjami i skrzywieniami. W szczególności dodawanie obcych znaków i symboli do systemu Reiki uważa się za wypaczenie metody. W oryginalnym przekazie istnieją łącznie jedynie cztery symbole pomagające rozwinąć metody misteryjnego, wewnętrznego czy jak kto woli duchowego uzdrawiania.

Wszyscy studenci praktykujący metodę Usui mają prawo do wsparcia ze strony swojego nauczyciela, a ten jest zobowiązany pomagać we wszelkich wynikłych problemach natury merytorycznej. Wsparcie to obejmuje bezpłatne konsultacje oraz prawo do członkostwa w odpowiednich dla zaawansowania grupach stowarzyszenia.

Wtajemniczenie w Reiki

Zgodnie z oryginalną, autentyczną tradycją, wtajemniczenie w Reiki Usui jest ośmiostopniowe lub czasem skrócone do sześciu stopni, które podzielone są na trzy poziomy certyfikacji (Shoden, Okuden i Shinpiden) i może być dokonane jedynie przez osobę Nauczyciela Reiki (Reiki Sensei). Wprowadzenie w naukę i praktykę oraz wtajemniczenie inicjacyjne o charakterze absolutnie podstawowym odbywa się w czasie przynajmniej czterech kolejnych sesji inicjacyjnych, w przeciągu czterech kolejnych wieczorów lub częściej w czasie kolejnych weekendów poświęconych leczeniu Reiki. Aby otrzymać dar uzdrawiania Reiki wystarczy wyrazić szczere życzenie nauczenia się metody Reiki i dać samemu sobie gorące przyrzeczenie stosowania Reiki dla samouzdrawiania i dla duchowego leczenia innych. Każdorazowo po otrzymaniu przekazu kolejnego stopnia inicjacji Reiki rozpoczyna się przynajmniej 21 dniowy okres oczyszczania i asymilacji otrzymanego daru uzdrawiania, podczas którego należy dużo praktykować poznane metody testując i próbując je na samym sobie i w swoim życiu... Jest to okres dobry dla wszelkiej intensywnej praktyki rozwoju wewnętrznego, a nade wszystko dla osobistej modlitwy, medytacji i postu. W czasie okresu oczyszczania należy spożywać dużo czystej mineralnej wody oraz intensywnie praktykować poznane metody samoleczenia. Nie należy też przejmować się zbytnio występującymi fluktuacjami samopoczucia oraz fizjologii organizmu. Tradycyjni Nauczyciele Reiki przyjmują zwykle nie więcej niż 10-12 nowicjuszy celem zapoznania ich z Reiki od podstaw, a dla wyższych stopni przyjmuje się proporcję 4:1 jako maksymalną (czterech uczniów, jeden nauczyciel).

Stopnie Usui Ryoho

Sho Den - nauki początkowe, kurs podstawowy - zawiera cztery wielkie kręgi inicjacyjne. Ponieważ jest to cykl podstawowej nauki i praktyki Reiki zwanej też stopniem praktykanta lub adepta, możemy sobie szczególnie przybliżyć program składający się na ten pierwszy stopień systemu Usui. W czasie trwania kursu wprowadzającego, po każdej sesji nauk i praktyk odbywają się cztery kolejne inicjacje składające się na cały Shoden. Rekomenduje się około 40 godzin zajęć z naukami i praktykami przed wydaniem licencji, co daje średnio 10 godzin na każdy poziom inicjacji w systemie leczniczym Usui. Inicjacyjne przekazy doprowadzają do otworzenia się u uczestników właściwego przewodu dla mocy duchowego uzdrawiania. Inicjacja to przekaz mocy uzdrawiania. Uczestnicy otrzymują absolutnie podstawową wiedzę z zakresu stosowania metody Reiki i uczą się starożytnych sposobów leczniczego nakładania rąk. Podczas każdej sesji wykonuje się praktyczne ćwiczenia samouzdrawiania oraz ćwiczenia uzdrawiania innych wzajemnie na sobie. Koniecznym jest dokładne wypraktykowanie skutecznych metod i sposobów przekazywania Energii Duszy, aby móc uzyskać certyfikację Shoden uprawniającą do licencjonowanego stosowania metody Reiki. W zachodnich warunkach rekomendujemy przynajmniej cztery intensywne sobotnioniedzielne warsztaty przed rozpatrzeniem kandydatury do wydania licencji Shoden (Pierwszy, Podstawowy Poziom).

Pierwsza inicjacja (Dai Roku Tou) ma na celu otwarcie się głębiej ku swemu wnętrzu oraz wobec innych tak, ażeby świadomość i podświadomość mogły się scalić i połączyć dla kontaktu z duszą, z prawdziwą wyższą jaźnią (Rei). Uczestnicy zapoznają się z metodą skupienia, wyciszenia i przykładania dłoni na wrażliwe miejsca ciała (7 pozycji) celem przeprowadzenia sesji samouzdrowienia oraz z metodami ogólnego oczyszczania aury i spalania zanieczyszczeń poprzez odpowiednie metody działania. Praktyka pięciu reguł Meiji (meidźi) dla zrównoważenia pięciu elementów oraz system siedmiu pozycji nakładania dłoni muszą zostać dokładnie opanowane. Początkujący w tym stopniu powinni uświadamiać sobie znaczenie Rei Ki poprzez wizualizację kaligrafii (symbolu) kanji zwaną też gaku w zapisie starochińskim oraz nauczyć się podstawowej metody dolnobrzusznego oddychania (haragei). Minimalny okres 21 dni samodzielnej praktyki podstawowej wymagany jest przed podjęciem następnej inicjacji.

Druga inicjacja (Dai Go Tou) to oczyszczenie kontaktu ze Źródłem Duchowej Energii, tak aby zawsze mógł on pozostawać naturalnym, spontanicznym i swobodnym. Rozwija się i ćwiczy przepływ Ki poprzez dłonie i ich subtelny dotyk. Zapoznaje się aspirantów z bardziej zaawansowanymi metodami nakładania dłoni, wibracji, uciskania i masowania (ugniatanie, rozcieranie etc.), w których poprzez dotyk dłoni przekazujemy wszystkoleczącą energię Ki. Poszerzony system nakładania dłoni opiera się na 12 pozycjach podstawowych aplikowanych sobie i innym, a także zawiera rozwinięty opis 24 pozycji zegarowego samoleczenia.

Trzecia inicjacja (Dai Yon Tou) to zapoznawanie z metodami harmonizowania systemu energetycznego innych osób poprzez sesje nakładania dłoni na potrzebujących uzdrowienia w oparciu o siedem pozycji które są tutaj podstawą. Poziom ten oznacza wprowadzenie w podstawowe metody i zasady leczenia innych z pomocą Reiki. Ponieważ bazuje się na doświadczeniu zebranym z pierwszych dwóch poziomów, doświadczeniu z eksperymentów na samym sobie we własnej praktyce, dłuższy okres ćwiczenia pierwszych dwóch poziomów jest niezbędny przed podejściem do trzeciego stopnia inicjacji. Tylko zresztą osoba szczerze pragnąca pomagać innym w drodze do uzdrowienia i rozwijać się poprzez uzdrowicielską służbę gotowa jest otrzymać nauki odpowiednie dla tego stopnia inicjacji. Oczywiście, wiele czasu trzeba poświęcić na naukę takich rzeczy jak sprawy oczyszczania energetycznego przed zabiegiem zarówno siebie jako terapeuty, pomieszczenia i pacjenta, a także po sesji znów oczyszczenie siebie po zabiegu i takoż miejsca. Sprawy te są ważne i poświęca się im sporo miejsca w programie nauczania Reiki zawsze, gdy rozwijamy sztukę uzdrawiania innych.

Czwarta inicjacja (Dai San Tou) utrwala cały proces wprowadzenia w system Reiki, jaki został rozpoczęty podczas poprzednich sesji. Wprowadzenie w pełny Rytuał Przekazywania Reiki oraz nauczenie organizowania Kręgu Reiki dla stosowania wzajemnego grupowego uzdrawiania duchowego zwanego zegarowym. Adepci uczą się także oczyszczania aury pomieszczeń, przedmiotów oraz energetyzowania wszelkich lekarstw czy pokarmu. Wymaga się od adeptów utrzymania danej im wiedzy w sekrecie. Pełny cykl terapii Reiki obejmuje 10/11 sesji, w tym pierwsze cztery sesje wykonuje się dzień po dniu, a pozostałe 1-3 razy w tygodniu. W ciężkich wypadkach przekazujemy Reiki nawet 4 razy dziennie. Reiki przekazujemy też z pokarmem i innymi lekami.

Osoba po tej inicjacji, jeśli posiada odpowiednią wiedzę, umiejętności i praktykę może starać się o otrzymanie certyfikatu Shoden uprawniającego w normalnych warunkach japońskich do licencjonowanego uzdrawiania chorych i potrzebujących. Nauka i certyfikacja obejmuje łącznie przynajmniej 40 godzin zajęć z instruktorem oraz minimum trzy miesięczny staż w klinice (gabinecie) prowadzonym przez licencjonowanego instruktora...

Oku Den Zen Ki - zawiera trzy osobne inicjacyjne kręgi wprowadzające w trzy symbole nauk wewnętrznych oraz w zaawansowane metody uzdrawiania na odległość, przekazywania myśli, przemiany wzorców, diagnozowania bioenergetycznego według systemu pięciu przemian, leczenia pranicznego z pomocą falowania (pasów magnetycznych) i wiele innych kwestii. Jest to stopień zwany nauczaniem wewnętrznym, które dzieli się na uzdrawianie energetyczne, empatyczne i wolitywne (natychmiastowe).

Zgodnie z tradycją, uczniostwo w systemie zaawansowanym Reiki Usui jest dwustopniowe. Każdy kto ukończył stopień Shoden i aktywnie stosuje metody uzdrawiania Reiki w swoim życiu przez dłuższy czas, może pogłębić swój związek z metodą, jak i swój własny rozwój w charakterze uzdrowiciela poprzez wtajemniczenie wewnętrzne, które składa się zwykle z piątej, szóstej i siódmej inicjacji. Czas terminowania ustala prowadzący Nauczyciel Reiki, jednak nie zaleca się czasu krótszego niż sześć miesięcy. Trudno bowiem w krótszym czasie rozwinąć potencjał Ki odpowiedni dla przekazu drugiego stopnia, a rekomendowany okres pracy nad stopniem pierwszym to dwa lata. Przyjęty do kręgu wewnętrznego jako czeladnik zostaje wtajemniczony w symbole mocy sformułowane przez Usui Sensei, a przepływ energii zostaje wzmocniony umożliwiając także swobodne oddziaływanie na odległość, silne transformowanie potrzebujących czy też oczyszczanie miejsc i ludzi z negatywnych sił i wpływów. Symbole mocy pomagają głębiej doświadczyć Reiki oraz lepiej zrozumieć siebie i otaczający świat. Istnieją jedynie trzy autentyczne symbole Reiki przekazywane podczas wtajemniczenia drugiego stopnia wyłącznie do prawej dłoni, a pochodzące bez wątpienia od dr Usui. (Zaznaczamy to dla odróżnienia autentycznego japońskiego Reiki od różnych odmian zwesternizowanego uproszczonego Reiki pochodzącego od Hawayo Takaty, które nie mają z oryginalnym systemem Reiki Usui wiele wspólnego. Różne osoby bowiem usiłują tę starożytną sztukę udoskonalać i modyfikować, wedle swoich doświadczeń, niestety nie zawsze z dobrym skutkiem, jak chociażby inicjowanie w znaki Reiki na drugim stopniu tylko na lewą rękę, (co na wschodzie od razu kojarzy się z czarną magią, a nie z wyższym stopniem uduchowienia po inicjacji na prawą, słoneczną rękę) czy też wprowadzając nowe znaki własnego autorstwa lub ściągnięte z innych systemów, czasami jak w wypadku specjalistycznego symbolu Johre (światło lucyferyczne) zaczerpnięte są wprost z kultów lucyferycznych czy jak w przypadku symbolu Marah (demon iluzji i zwiedzenia) z czarnej tantry i niewłaściwie użytkowanie ich być może dla nieświadomego szkodzenia innym. Odwracanie oryginalnego symbolu pierwszego jakie czasem ma miejsce też ma niestety podobnie niestosowny wydźwięk o destrukcyjnym znaczeniu. Zjawisko to pokazuje jak ważnym jest staż praktykowania i głębsze doświadczenie w obcowaniu z symboliką i metafizyką zarówno Wschodu jak i Zachodu.) Rozważa się czasem uczestnictwo w 10-ciu seminariach pierwszego stopnia jako pewną miarę zaangażowania w samokształcenie i związek z Nauczycielem aby móc otrzymać prawo zostania uczniem kręgu czeladników Reiki Usui Ryoho. Uczniowie Sensei Mikao Usui oraz Sensei Hayashi asystowali zwykle przez okres 9 miesięcy do 2 lat w klinice Reiki wykonując nieodpłatnie sesje uzdrawiania potrzebującym pacjentom, mogąc przy tej okazji gruntownie zaznajomić się z tą starożytną sztuką uzdrawiania. Inicjowani czeladnicy Reiki Usui mają całkowicie wolny i swobodny wstęp na wszystkie zajęcia, seminaria i spotkania oferowane przez autentycznych Mistrzów Reiki. Nie ma i nigdy nie było ograniczenia w studiowaniu metody Reiki u wielu różnych Mistrzów, gdyż symbole i sposoby ich użycia są dokładnie takie same! Takie jest życzenie dr Mikao Usui Sensei!

Oku Den Koe Ki - krąg ósmej inicjacji wprowadzający w czwarty symbol (DKM) nauki wewnętrznej, będący przygotowaniem do głębszego samorozwoju duchowego oraz technicz-nie do rozwinięcia metody inicjacyjnego przekazu systemu Reiki nowym adeptom. Ósma inicjacja jest podsumowaniem Okuden będącym też podstawą trzeciego stopnia certyfikacji o którym za chwilę. Oku Den Koe Ki jest najwyższym poziomem czeladnika systemu Reiki, a polega na wtajemniczeniu w praktyki związane z czwartym symbolem Reiki zwanym "wielką potęgą promieniującego blasku". Dopiero w tym stopniu porusza się kwestie rozwoju wewnętrznego z pomocą Reiki. Inicjacja ta aktywizuje własne dążenia do wewnętrznego rozwoju i wzrostu duchowej samoświadomości, tak aby człowiek mógł żyć w pełni świadomym i wolnym - prawdziwie duchowym ludzkim życiem. Krąg ósmej inicjacji zwany jest stopniem zaawansowanego praktykanta. W ósmym stopniu pracuje się nad głębszym rozwojem człowieczeństwa, promienności i świetlistości, aż do oświecenia włącznie.

Shin Hi Den (Shin Pi Den) - nauki misteryjne dla nauczycieli (sensei), których początkiem jest poprzedni Oku Den Koe Ki. Wymaga się 25 godzin na minimalne zapoznanie z wiedzą i praktyką nauczyciela Usui Reiki, do której należy m.in. opanowanie metody pięciu przemian oraz znajomość uzdrawiania poprzez oczyszczanie kanałów energii (Mo) czyli meridianów. Superwizja (wizytacja) lub współprowadzenie zajęć prowadzonych przez nowego kandydata dla klas każdego z ośmiu inicjacyjnych stopni jest także częścią procesu edukacji nowego instruktora Reiki. W stopniu tym używa się także kilkunastu sposobów wzajemnej synchronizacji dla wspólnej praktyki nauczycieli, w tym metod skróconych i skomasowanych inicjacji, jednak nie należy ich traktować jako alternatywnych sposobów inicjowania studentów Reiki. W szczególności też, za uzyskanie certyfikatu Shin Hi Den (Nauczyciela Reiki) nie wolno pobierać żadnych opłat, gdyż jest to poziom pomyślany wyłącznie jako dar w uznaniu zasług na polu uzdrawiania i umiejętności w dziedzinie kształcenia innych.... Dla twórcy systemu i jego prawowitych następców, fakt kupienia takiego dyplomu (certyfikatu) świadczy o jego nieautentyczności.

Ostatni stopień certyfikacji dostępny jest dla osób pragnących poświęcić się uzdrawianiu duchowemu w pełni profesjonalnie. Czeladnik winien być utwierdzony w Reiki poprzez własne głębokie doświadczenie i autentyczne wewnętrzne przemiany, tak aby z autopsji reprezentował sobą dar cudownego i natychmiastowego uzdrawiania. Wtedy jest odpowiednio przygotowanym aby zaświadczać sobą o skuteczności uzdrawiania duchową energią i rozpocząć czynne i odpowiedzialne nauczanie. Stopień Instruktora czy właściwie lepiej Nauczyciela (Sensei) oznacza przede wszystkim wzięcie na siebie odpowiedzialności związanej z nauczaniem systemu Reiki i przekazywaniem daru duchowego uzdrawiania. Nauczyciel Reiki po swej ósmej inicjacji zostaje wtajemniczony w czwarty znak mocy jako służący podtrzymaniu związku z linią przekazu oraz inicjowaniu nowych adeptów, czyli przekazywaniu daru duchowej mocy uzdrawiania. Jest to też jedyny symbol mocy przekazywany podczas inicjacji do obu dłoni! Tradycyjnie, tytuł i umiejętności Reiki Sensei osiągane były jedynie poprzez własną praktykę, poświęcenie i długoletni czas pracy pomagania innym w charakterze uzdrowi-ciela czeladnika. Jedynie poprzez przyjaźń z Nauczycielem można samemu zostać Nauczycielem. Oryginalnie certyfikat Nauczyciela Reiki nie miał żadnej ceny z wyjątkiem poświęcenia się potrzebującym i zasadą, że zdolności przekazywania daru duchowego uzdrawiania nie da się kupić za żadne skarby świata, jeśli nie jest się w odpowiednio odbiorczej kondycji duchowej.

Rei Ju - poziom duchowej samorealizacji i perfekcyjnego uzdrawiania metodami Reiki osiągany przez pracę i doświadczenie, nigdy poprzez jakąkolwiek certyfikację. Mistrzem w systemie japońskim określa się nie osobę trenera czy nauczyciela, ale kogoś kto tak rozwinął system, że jego uzdrawianie działa skutecznie, efektywnie, a nawet zdarzają się przy tym uzdrowienia cudowne. Tylko poprzez wyjątkowo skuteczne uzdrawianie innych można sobie zasłużyć na tytuł mistrza (Meijin, Daimyo) lub wielkiego mistrza (Soke) od wdzięcznych ozdrowieńców. Istnieje w Japonii nieformalny krąg instruktorów i uzdrowicieli Reiki z taką charyzmą, którzy spotykają się regularnie i dzielą swoim doświadczeniem. Tym bardziej używanie takich tytułów jak mistrz w kontekście certyfikacji brzmi groteskowo i jest serdecznie obśmiewane przez nauczycieli japońskich. Aby mieć powód do takiego utytuowania, trzeba jednak najpierw założyć porządną klinikę uzdrawiania metodą Usui Reiki, tak jak to normalnie funkcjonuje w Japonii, gdzie takich klinik z 70-letnią prawie tradycją jest co najmniej 40 sztuk...

Reiki wzmacnia dawcę

W systemie Usui Reiki uzdrawiająca energia jest przekazywana przez nałożenie rąk i podobne działania własnemu ciału albo innemu organizmowi w stanie naturalnej koncentracji. Im większe skupienie, odprężenie i wyciszenie, tym potężniejszym staje się przepływ strumienia Ki. Reiki stymuluje procesy samouzdrawiania, wzmacnia ciało i ducha, likwiduje blokady, oczyszcza z toksyn i zanieczyszczeń doprowadzając cały organizm do pełnej harmonii psychofizycznej i duchowej. Reiki doprowadza do równowagi ciało i umysł, działając skutecznie na wszystkich płaszczyznach: cielesnej, emocjonalnej i duchowej. Udzielający Ki (żywotności) jest przekaźnikiem (transmiterem) wszechobecnej energii duchowej, która przenika wszystko i jest wszechobecna, a to oznacza, że nie zostaje mu odebrane nic z jego osobistej siły życiowej. Wręcz przeciwnie niż w przypadku bioterapeutów samouków, udzielający Reiki jest równocześnie ze swoim działaniem wzmacniany, ożywiany i na wszelkie sposoby wzbogacany w energię życiową tak, że jego circulum vitae stale rośnie.

Reiki jako bodaj jedyny zupełny system japońskiej bioenergoterapii występujący w Polsce, wzbogaca i wspiera praktyki medyczne i uzdrowicielskie, szczególnie takie jak akupresura (Shiatsu, Kiatsu i podobne), masaże (Do-in, polarity), terapia oddechowa, psychoterapia. W istocie swej, potężna bioterapia jaką jest Reiki stanowi rodzaj subtelnego biomasażu o działaniu głęboko metamorficznym (przemieniającym). Praktycy tradycyjnej chińskiej czy japońskiej medycyny, tai chi, chi-kung, czy aikido mogą użytkować Reiki jako duchową (energetyczną) drogę uzdrawiania i medycynę przyszłości, chociaż samo Reiki pochodzi raczej z naszej dalekiej przeszłości, z indoeuropejskiej medycyny ayurvedy w jej chińskiej wersji. Stąd też systemy takie jak Reiki są nam Polakom, prawdziwie bliskie, naturalne i potrzebne.


Wprowadzenie do Jogi

Wprowadzenie do Jogi
Ujarzmienie własnego ciała, zmysłów, zachcianek, popędów, nie chodzi tu jednak o wyparcie lub stłamszenie, ale o zapanowanie nad nimi, tak, aby nam służyły oraz pomagały w rozwoju fizycznym, psychicznym i duchowym. Celem tego artykułu nie jest namawianie do praktykowania Jogi tylko przedstawienie podstaw i teorii z nią związanej. Jeśli podany artykuł kłóci się z Twoją religią, wyznaniem lub filozofią, nie czytaj go.

http://www.doradca-sportowy.pl/gfx/content/redaktor1/polowki.p.jpg

Joga wywodzi się z Indii, gdzie jest praktykowana w różnych odmianach od ponad 4000 lat. Termin joga ma wiele znaczeń, ale dwa spośród nich oddają najpełniej istotę tego systemu: ujarzmienie i zjednoczenie.

Drugie znaczenie terminu joga to zjednoczenie – tego, co fizyczne, psychiczne i duchowe, zsynchronizowanie na najwyższym możliwym poziomie. Takie poddanie, aby mogło przejawić się to, co w nas najlepsze. Jest to, więc system samodoskonalenia, samodyscypliny, który ma przygotować nas do poznania swojej prawdziwej Natury, życia zgodnie z nią i zjednoczenia z Najwyższym.

Joga to jedna z 6 wypracowanych w tradycji wedyjskiej ścieżek duchowego rozwoju prowadzących do wyzwolenia – darsiana. Każda z tych ścieżek oparta była na pewnych założeniach natury filozoficznej. Są to założenia nierozerwalnie związane z uniwersalnymi prawami szacunku do życia, prawdy i cierpliwości, które są niezbędnymi czynnikami w wypracowywaniu spokojnego oddechu, zrównoważonego umysłu i nieugiętej woli. W tym właśnie tkwią moralne wartości jogi.

Podstawowym i najstarszym, przynajmniej z zachowanych i dostępnych nam, traktatem jogi są Jogasutry. Autorstwo Jogasutr tradycja indyjska przypisuje Patańdżalemu.


Z nazwiskiem Patańdżalego są związane trzy dzieła z różnych dziedzin:
1) Mahabhasja – komentarz do gramatyki Paniniego;
2) Jogasutry – traktat o jodze
3) Patańdżalatantra – traktat medyczny.

W starożytności wszelką wiedzę bramińską kondensowano w formie tzw. sutr. Etymologicznie sutra znaczy nić, sznur (wiążący, łączący), stąd później – reguła, zbiór reguł. Sutra jest zwięzłą niczym telegraficzną formą wyrażania myśli. Jogasutry są tekstem złożonym ze 195 takich sutr.

W Jogasutrach Patańdżali definiuje jogę jako: „citta-vrutti-nirodhaha”, czyli powściągnięcie, powstrzymanie zjawisk, pobudzeń świadomości albo umysłu.

Słowo citta oznacza umysł w sensie ogólnym, jako złożony z trzech sfer:
a) manas (umysł indywidualny) – sfery mającej zdolność uwagi, wyboru i odrzucania; jest to zmienna, nierozstrzygająca władza umysłu;
b) buddhi (intelekt, rozum) – zdolności rozstrzygania, stwierdzania różnic między rzeczami;
c) ahamkara (ego, jaźń) – władzy psychicznej, która umożliwia stwierdzenie „ja wiem”.

Słowo vrutti oznacza działalność, postępowanie, sposób bycia, a także stan umysłu. Joga jest metodą uciszenia niespokojnego umysłu i skierowania energii na twórcze tory. Jak potężna rzeka uregulowana systemem tam i kanałów tworzy rozległy zbiornik wodny, chroni przed suszą i dostarcza energii przemysłowi, tak poddany kontroli umysł jest rezerwuarem spokoju i wytwarza potężną energię dla duchowego rozwoju człowieka.

W Jogasutrach Patańdżali wylicza osiem stopni jogi na drodze do wyzwolenia. Są to:
• jama (uniwersalne nakazy moralne);
• nijama (oczyszczanie siebie poprzez dyscyplinę);
• asana (pozycje);
• pranajama (świadome oddychanie);
• pratjahara (wycofanie i wyzwolenie umysłu spod dominacji zmysłów i zewnętrznych bodźców);
• dharana (koncentracja);
• dhjana (kontemplacja, medytacja);
• samadhi (zjednoczenie, wyzwolenie).

Jamy i nijamy pomagają joginowi opanować namiętności i emocje, pozwalając mu na zachowanie harmonii z innymi ludźmi. Asany czynią ciało zdrowe i mocne, utrzymują je w harmonii z naturą. Dwa kolejne stopnie: pranajama i pratjahara uczą regulowania oddechu i –poprzez to – kontrolowania umysłu, pomagają uwolnić zmysły od przywiązania do obiektów pożądania. Dharana, dhjana i samadhi wprowadzają jogina w najgłębsze zakamarki jego duszy, utrzymują go w harmonii z samym sobą oraz jego Stwórcą.

Jama

Jama to pięć uniwersalnych nakazów moralnych:
1) ahimsa (niekrzywdzenie, nieużywanie przemocy);
2) satja (prawdomówność);
3) asteya (niedopuszczanie się kradzieży);
4) brahmaciarja (wstrzemięźliwość)
5) aparigraha (wolność od chciwości, niezachłanność).

Praktykami jamy są: niezamierzanie żadnej krzywdy w słowie, myśli i czynie; bycie szczerym, uczciwym i wiernym; uważanie by nie sprzeniewierzyć czyjegoś bogactwa; bycie cnotliwym i niepożądanie czyjejś własności oraz nieprzyjmowanie podarunków. Są to moralne zasady, które winny obowiązywać społeczeństwa i jednostki. Nieprzestrzeganie ich powoduje chaos: gwałt, oszustwo, kradzieże, rozpustę i zawiść.

Jogin wierzy, iż każde stworzenie ma takie samo jak on prawo do życia. Czuje, że urodził się, by pomagać innym i patrzy na każde stworzenie oczami miłości. Wie, że jego własne życie jest nierozerwalnie związane z życiem innych. Cieszy się, jeśli może im pomóc stać się szczęśliwymi. Stawia szczęście innych ponad swoim i staje się źródłem radości dla każdego, kogo spotka. Jak rodzice ośmielają dziecko do zrobienia pierwszych kroków, tak on dodaje odwagi mniej szczęśliwym od siebie i czyni ich zdolnymi do życia.

Jogasutry mówią, że jeżeli uczeń postępuje zgodnie z zasadami ahimsy, wszystkie istoty wokół niego zaniechają wrogiego zachowania. Dzięki przestrzeganiu satji, wypowiadane słowa owocują w działaniu. Ten, kto przestrzega asteji, jest obdarzany wszelkiego rodzaju bogactwem. Do brahmaciarina (osoby cnotliwej lub żyjącej w celibacie) wigor, witalność, energia i mądrość płyną jak rzeka. Przestrzegający aparigrahy, pozna swe przeszłe i przyszłe wcielenia.

Nijama

Nijama to nie tylko praktyki osobiste, lecz również duchowe. Są to:
1) śaucza (czystość);
2) santosza (zadowolenie);
3) tapas (zapał, asceza);
4) swadhjaja (studiowanie świętych ksiąg i własnej jaźni);
5) Iśwara-pranidhana (poddanie jaźni Bogu).

Śaucza jest dwojakiego rodzaju: zewnętrzna i wewnętrzna. Codzienna kąpiel to śaucza zewnętrzna, a wewnętrzna to asana (pozycje jogi) i pranajama (techniki oddechowe). Pomagają one oczyścić własne myśli, słowa oraz działania. Santosza, czyli zadowolenie i akceptacja wszystkiego co nas spotyka, wywołuje stan pogody ducha i życzliwości. Tapas jest żarliwym wysiłkiem połączonym z oczyszczaniem, samodyscypliną i surową praktyką. Tapas uzdrawia i oczyszcza ciało, zmysły i umysł. Swadhjaja oświeca praktykującego wiedzą o jego wewnętrznym nieśmiertelnym bycie. Iśwara pranidhana prowadzi wewnętrzny byt do jego Stwórcy. Są to praktyki etyczne, które wskazują nam, co należy czynić, a co odrzucać; są złotymi kluczami otwierającymi bramy duchowe.

Przyczynom żądzy, gniewu i chciwości można przeciwstawiać się bezpośrednio poprzez samoanalizę lub pokonywać poprzez odwoływanie się do ich przeciwieństw: równowagi, opanowania, spokoju i harmonii. Pierwsza metoda jest lepsza, gdyż ta druga, dualistyczna, może powodować ucieczkę przed rzeczywistością. Analizowanie, studiowanie i badanie wymaga odwagi, siły i rozsądku. Odwoływanie się do przeciwieństw nie jest lekarstwem, lecz pomocą. Pierwsze podejście jest bezpośrednią metodą oczyszczenia; drugie, pośrednią metodą łagodzenia. W celu przyspieszenia rozwoju, Patańdżali sugeruje używanie obydwu z nich.

Asana

Asana oznacza pozycję, ustawienie ciała jako całości z zaangażowaniem umysłu i duszy. Początkowo, aby opanować asanę niezbędny jest wysiłek. Z czasem każda asana powinna stać się bezwysiłkowa. Podczas jej wykonywania należy rozluźnić komórki mózgu, a zaktywizować komórki organów wewnętrznych oraz ciała strukturalnego i szkieletowego.

Połączenie wysiłku, koncentracji i równowagi w asanie, zmusza nas do intensywnego życia w teraźniejszości – rzadkiego doświadczenia we współczesnym życiu. Owa aktualność lub przebywanie w teraźniejszości ma zarówno działanie wzmacniające jak i oczyszczające: fizycznie poprzez wyzbycie się chorób, psychicznie przez uwolnienie swego umysłu ze stereotypowych myśli oraz uprzedzeń, a na bardzo wysokim poziomie, gdzie postrzeganie i działanie są jednym - przez uczenie nas nieustannie prawidłowego działania, to jest działania, które nie wytwarza reakcji. Na tym poziomie możemy również wymazywać obciążające nas skutki poprzednich uczynków.

Dzięki asanie, adept rozpoznaje i w pełni zdaje sobie sprawę z ograniczoności ciała i łączy je z bezgranicznością - duszą. Wówczas nie istnieje już znane ani nieznane i tylko wtedy asana przejawia się w pełni. Oto esencja doskonałej asany.

Pranajama

Patańdżali podkreśla, że do pranajamy konieczne jest przejście poprzez asanę, ale nie wspomina o takim związku przy innych członach jogi. Stwierdza, że do pranajamy powinno się podchodzić dopiero po osiągnięciu doskonałości w asanie.

W pranajamie źródłem działania jest kręgosłup i jego mięśnie, a płuca są biorcami. Muszą być one wyćwiczone w otwieraniu się i rozszerzaniu we wszystkich kierunkach: do tyłu, do przodu, do góry i na zewnątrz, a mięśnie kręgosłupa wzmocnione, wytrenowane i stonizowane, aby wytworzyć przestrzeń i stymulować nerwy kręgosłupa do pobierania energii z oddechu. Dlatego pozycje odwrócone, skłony do przodu, wygięcia do tyłu - pełen zakres pozycji - są niezbędne, jeżeli mamy uzyskać maksymalne korzyści z pranajamy przy minimalnym wysiłku.

Normalny oddech płynie nierównomiernie, zależnie od stanu ciała i emocji. Początkowo ten nieregularny przepływ oddechu poddaje zostaje kontroli, aby nadać mu świadomy przebieg. Kontrola ta wytworzy łatwość przypływu wdechu i wydechu. Po osiągnięciu tego, należy z uważnością regulować oddech. Oto pranajama.

Prana oznacza siłę życiową, a ajama znaczy 'podnoszenie, rozszerzanie, rozprzestrzenianie'. Pranajama to rozprzestrzenianie siły życiowej poprzez kontrolowanie oddechu. Używając współczesnych terminów można porównać pranę do bioenergii. Według filozofii sankhji i jogi człowiek zbudowany jest z pięciu elementów: ziemi, wody, ognia, powietrza i eteru. Kręgosłup jest elementem ziemi i działa jako pole oddychania. Dystrybucja energii i tworzenie przestrzeni w klatce piersiowej jest funkcją eteru. Oddychanie reprezentuje element powietrza. Pozostałe elementy - woda i ogień - są z natury przeciwstawne sobie. Praktyka pranajamy łączy je w celu tworzenia energii. Energia ta nosi nazwę prana - siła życiowa lub bioenergia.

Pranajama oznacza przedłużenie oddechu i jego kontrolowanie. Ta kontrola dotyczy wszystkich funkcji oddychania, mianowicie:

  1. wdechu – puraka (napełnianie);
  2. wydechu – recaka (opróżnianie);
  3. bezdechu – kumbhaka (stanu, gdy nie ma wdechu ani wydechu).

Nauka ich przebiega ostrożnie poprzez wydłużanie oddechu i przedłużanie czasu jego zatrzymania na miarę elastyczności klatki piersiowej, długości, głębokości oddechu oraz precyzji ruchów. Taka pranajama nosi nazwę „rozważna” (sahita pranajama), bowiem należy ją ćwiczyć świadomie i długotrwale, aby nauczyć się jej rytmu.

Do wdechu, wydechu i zatrzymania Patańdżali dodaje jeszcze jeden typ pranajamy - wolny od świadomego działania. Pranajama ta, będąc naturalną i bezwysiłkową, przemienia sferę oddechu, który jest modulowany psychiczną wolą. Nosi ona nazwę kewala kumbhaka lub kewala pranajama.

Życie jogina mierzy się nie liczbą przeżytych dni, lecz liczbą jego oddechów, dlatego stara się on stosować właściwe, rytmiczne wzorce powolnego i głębokiego oddychania. Wzorce te wzmacniają układ oddechowy, uspokajają układ nerwowy i zmniejszają pożądanie. Kiedy słabną pragnienia i żądze, umysł staje się wolny i jest odpowiednim narzędziem do koncentracji. Praktyka pranajamy usuwa zasłonę niewiedzy zakrywającą światło rozumu i czyni umysł instrumentem zdolnym do podjęcia medytacji w celu ujrzenia duszy.

Pratjahara

W wyniku praktyki jamy, nijamy, asany i pranajamy opanowuje się ciało i jego energię. Następny stopień - pratjahara prowadzi do kontroli zmysłów i umysłu.

Gdy umysł staje się gotowy do medytacji, zmysły pozostają wyciszone i przestają go dręczyć domagając się zaspokajania swych pragnień. Wtedy to umysł, który dotychczas działał jako pomost pomiędzy zmysłami a duszą, uwalnia się od zmysłów i zwraca się ku duszy, aby radować się jej duchową wzniosłością.

Dharana, Dhjana i Samadhi

Pratjahara tworzy fundament dla dharany, dhjany i samadhi. Trzy ostatnie stopnie są ukoronowaniem praktyk jogicznych, esencją, czy też naturalnymi elementami jogi. Rozwijają się one, gdy opanowanych zostanie pozostałych pięć praktyk. W rzeczywistości wszystkich tych osiem praktyk miesza się i przeplata nawzajem, tworząc pełne, spójne ciało jogi.

Szkoły jogi

Zawarte w jogasutrach idee i wskazania realizowano przez wieki na różne sposoby i tak wykształciło się wewnątrz jogi kilka szkół. Niektóre z nich to:

• hatha joga – w której punktem wyjścia do rozwoju duchowego jest praca z ciałem i oddechem;

• bhakti joga – ścieżka oparta na bezinteresownej miłości i oddaniu się Bogu;

• karma joga – ścieżka oparta na bezinteresownej pracy i wypełnianiu swoich obowiązków;

• dźnana joga – ścieżka poznania poprzez rozważanie i studiowanie świętych ksiąg;

• radża joga – joga królewska, zjednoczenie z Najwyższym na drodze medytacji.

„Szczęśliwy jest człowiek, który umie odróżnić rzeczywiste od nierzeczywistego, wieczne od przemijającego i dobre od złego, choć przyjemnego, dzięki własnej mądrości i wnikliwości. Podwójnie błogosławiony jest ten, kto zna miłość prawdziwą i potrafi kochać wszystkie stworzenia boskie. Ten, kto pracuje bezinteresownie dla dobra innych z miłością w sercu, jest błogosławiony potrójnie. Człowiek, który w swej doczesnej powłoce łączy wiedzę, miłość i bezinteresowną służbę jest święty i staje się celem pielgrzymek. Kto spojrzy na tego człowieka, doznaje oczyszczenia i uspokojenia.”

sobota, 28 czerwca 2014

Hirudoterapia - leczenie pijawkami

Hirudoterapia - leczenie pijawkami
Istnieje ponad 500 gatunków pijawek, jednak do leczenia używa się około 15, między innymi Hirudo Medicinalis, Hirudo orientalis, Hirudo verbana, Hirudo troctina, Hirudinaria manillensis (w Azji), Macrobdella decora (w Ameryce) oraz Haementeria Ghilianii, która posiada żądło zamiast zębów. Nie wszystkie pijawki żywią się krwią – wiele z nich żywi się różnymi robakami, które potrafią zjeść w całości.

Czym leczy pijawka?
Lecznicze działanie pijawek lekarskich tłumaczy się właściwościami wydzieliny gruczołów ślinowych, która dostaje się do organizmu człowieka po przegryzieniu przez pijawkę skóry i przenika w ciągu całego okresu wysysania krwi. 

http://linemed.pl/upload/36886_iStock_000003660873XSmall.jpg


Biologicznie aktywne substancje pijawek lekarskich można połączyć w cztery grupy.

1. Związki lityczne - zapewniają przedostawanie się substancji z śliny, rozwarcie rany. Prócz tego, związki lityczne wpływają na przepuszczalność międzykomórkową. Substancje tej grupy można wykryć tylko w pierwszych i w środkowych porcjach wydzieliny. Należą do tej grupy:
destabilaza - zapewnia fibrynolityczną aktywność wydzieliny, działa przeciwsklerotycznie,
hialuronidaza - ułatwia przedostawanie się do organizmu chorego różnych leczniczych substancji, zwiększa przenikalność tkanek, ścianek naczyń. Hialuronidaza - to czynnik, za pomocą którego inne aktywne substancje, wchodzące w skład ślinianek pijawek aktywnie przedostają się do organizmu chorego człowieka podczas przegryzania powłok skórnych. Przy pomocy hialuronidazy dochodzi do rozkładu kwasu hialuronowego, który jest podstawową substancją tkanki łącznej pełniącej rolę czynnika cementującego.
kolagenaza powoduje hydrolizę włókien kolagenu,

2. Substancje przeciwzakrzepowe - związki, które utrudniaja krzepnięcie krwi, przez co zapewniają swobodny upływ krwi z uszkodzonych naczyń w czasie całego okresu odżywiania się pijawki. Substancje przeciwzakrzepowe zaczynają się wydzielać w chwili zniszczenia mikronaczyń, można je wykryć w środkowej frakcji śliny. Do grupy tych związków należy Hirudyna.

Hirudyna to wysoce swoisty inhibitor trombin, substancja spowalniająca krzepnięcie krwi, posiada właściwości przeciwbólowe i przeciwzapalne, zapobiega tworzeniu się skrzepów. Jest najlepiej zbadanym składnikiem wydzieliny pijawki. Ponadto stanowi skuteczny środek zapobiegawczy i leczący takie choroby jak zakrzepowe zapalenie żył, żylaki, stany przed i pozawałowe, udary oraz inne.

3. Blokery ochronnych reakcji organizmu. Substancje tej grupy blokują przejawy ochronnych zapalnych reakcji organizmu, rozwój spazmu, obrzęku, bólu i dają się wykryć w środkowej i przede wszystkim w ostatniej frakcji śliny. Do tej grupy należą
bdeliny, egliny.

4. Substancje pomocnicze. Sprzyjają stabilizacji, obronie, transportowi oraz wzmocnieniu działania innych komponentów śliny. Rola tych substancji nie została w wystarczającej mierze poznana. A taki enzym, jak orgelaza, nawet sprzyja powstawaniu nowych naczyń krwionośnych. W rezultacie obrzmienia i skrzepy w ściankach naczyń rozpuszczają się zostaje przywrócone normalne przemieszczanie płynów w zaatakowanym narządzie, przy czym, jego drenaż trwa również po usunięciu pijawki. Taką właściwość ezymów obecnie wykorzystuje sie w mikochirurgii przy przeszczepach płatów skóry lub autotransplantacji odciętych w wypadkach palców, nosa, członka i innych organów.


Podstawowe oddziaływanie pijawki lekarskiej na organizm człowieka.

Podstawowe oddziaływanie pijawki lekarskiej na organizm człowieka
  1. antykoagulacyjne (obniżenie krzepliwości krwi); 
  2. trombolityczne (niszczenie skrzepów); 
  3. przeciwniedokrwienne (poprawa zaopatrzenia tkanek i narządów w krew); 
  4. antyhipoksyjne (poprawa zaopatrzenia tkanek i narządów w tlen); 
  5. obniżające ciśnienie tętnicze; 
  6. przeciwobrzękowe (miejscowe), przeciwzastoinowe, drenujące; 
  7. przywracające mikrocyrkulację; 
  8. lipolityczne (rozkład odkładającej się tkanki tłuszczowej); 
  9. obniżające poziom cholesterolu, trójglicerydów; 
  10. przywracające przenikalność ściany naczyniowej; 
  11. przeciwzapalne, bakteriostatyczne (zagłada mikroorganizmów, które wywołały proces zapalny, “jak antybiotyk”); 
  12. immunostymulujące; 
  13. antysklerotyczne; 
  14. energoterapeutyczne , przywracające energię; 
  15. przywracające równowagę endoekologiczną; 
  16. oczyszczające narządy wewnętrzne; 
  17. przywracające połączenia nerwowo-mięśniowe i właściwe przekazywanie impulsów; 
  18. regeneracyjne (odbudowujące uszkodzone tkanki); 
  19. analgetyczne (przeciwbólowe); 
  20. rozpuszczające twory torbielowate, blizny, zrosty; 
  21. dobroczynny wpływ na cały organizm (poprawia sen, apetyt, nastrój, uspokaja); 
Oprócz tego, enzymy pijawek pobudzają określone strefy odruchowe, co wykazuje korzystne działanie na pracę określonego układu w organizmie chorego człowieka.

Wskazania do leczenia

Wskazania i przeciwwskazania do zastosowania pijawek lekarskich.
Kwestia wskazań do przeprowadzenia hirudoterapii jest niełatwa. Wszelki wykaz chorób, przy których można posłużyć się pijawką, będzie niepełny.

Jak wskazano powyżej pijawka lekarska zapewnia szereg bardzo złożonych zmian w organizmie człowieka, jak również drażni określone strefy odruchowe na powierzchni ciała i wywołuje efekt leczniczy:
  1. trombolityczny i przeciwzakrzepowy; 
  2. przeciwzapalny; 
  3. przeciwbólowy; 
  4. regeneracyjny; 
  5. immunostymulujący; 
  6. antyhipoksyjny; 
  7. obniżający ciśnienie tętnicze; 
  8. bakteriobójczy; 
  9. antyaterogenny; 
  10. nerwowo-odruchowy; 
  11. energetyczny. 

Stąd też wskazania do zastosowania hirudoterapii można sformułować w następujący sposób:
  1. skoki ciśnienia tętniczego; 
  2. procesy zapalne o różnej etiologii; 
  3. zakłócenie odpływu żylnego i limfatycznego; 
  4. skrzep żylny, zwiększona lepkość krwi; 
  5. nadmierne tworzenie się tkanki łącznej (blizny, zrosty); 
  6. pogorszenie odżywienia tkanek; 
  7. niewydolność reakcji immunologicznych. 
Wskazania do zastosowania hirudoterapii:

1. Choroby układu sercowo- naczyniowego:
  • miażdżyca tętnic; 
  • nadciśnienie od pierwszego do trzeciego stopnia; 
  • zwłóknienie mięśnia sercowego na tle miażdżycy tętnic i pozawałowe stwardnienie mięśnia sercowego; 
  • niedokrwienna choroba serca, stenokardia; 
  • zapalenie mięśnia sercowego; 
  • kardiopatia; 
  • kardialgia; 
  • arytmia; 
  • dystonia wegetatywno-naczyniowa; 
  • reumatyzm (okres rekonwalescencji). 
2. Choroby narządów oddechowych:
  • chroniczne zapalenia płuc; 
  • chroniczne zapalenia oskrzeli; 
  • astma oskrzelowa; 
  • ostre zapalenia płuc (w okresie rekonwalescencji); 
  • zapalenia opłucnej. 
3. Choroby dróg żołądkowo-jelitowych:
  • chroniczny nieżyt żołądka; 
  • chroniczne zapalenie trzustki; 
  • chroniczne zapalenia wątroby, marskość wątroby; 
  • zapalenia pęcherzyka żółciowego, dyskinezja dróg żółciowych; 
  • chroniczne zapalenia okrężnicy, zapalenia jelita cienkiego i okrężnicy, zaparcia; 
  • hemoroidy, pęknięcia odbytu. 
4. Choroby układu oporowo-ruchowego:
  • deformujące zwyrodnienia dużych stawów; 
  • zapalenia wielostawowe różnej etiologii (okres rekonwalescencji); 
  • zapalenia mięśni; 
  • stan po zwichnięciach stawu; 
  • osteoporoza; 
  • urazy, oparzenia, odmrożenia. 
5. Choroby chirurgiczne:
  • profilaktyka i leczenie blizn pooperacyjnych; 
  • patologiczne stany układu żylnego (żylaki, zakrzepowe zapalenia żył); 
  • wrzody troficzne; 
  • przykurcze; 
  • słoniowatość kończyn dolnych (obrzęk limfatyczny); 
  • operacje plastyczne (okres rekonwalescencji); 
  • zrostowe choroby tętnic kończyn dolnych. 
6. Choroby neurologiczne:
  • osteochondroza (różnie ulokowana); 
  • stany przed- i poudarowe; 
  • urazy czaszkowo-mózgowe (okres rekonwalescencji); 
  • zapalenia nerwu, newralgie, zapalenia splotu nerwowego, zapalenia korzonków nerwowych, nerwice; 
  • choroba Raynouda; 
  • choroby naczyniowe mózgu i rdzenia kręgowego; 
  • bóle, zawroty głowy; 
  • zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. 
7. Położnictwo i ginekologia:
  • procesy zapalne w miednicy mniejszej (zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie przydatków); 
  • klimakterium; 
  • procesy zrostowe w miednicy mniejszej; 
  • niepłodność; 
  • bolesne miesiączki; 
  • mastopatia; 
  • zakłócenia cyklu menstruacyjnego; 
  • łagodne nowotwory macicy i przydatków (torbiele jajników, endometrioza, włókniako mięśniak). 
8. Choroby skóry:
  • świerzbiączka; 
  • twardzina skóry; 
  • liszaj; 
  • świąd; 
  • alergia, swędzenie skóry; 
  • trądzik młodzieńczy. 
9. Choroby układu moczowo-płciowego:
  • chroniczne odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie kłębuszkowe nerek; 
  • wielotorbielowatość nerek; 
  • niewydolność nerek; 
  • zapalenie pęcherza moczowego; 
  • chroniczne zapalenie stercza, gruczolak prostaty; 
  • wtórna niepłodność u mężczyzn. 
10. Choroby układu endokrynnego:
  • choroby tarczycy (zapalenie gruczołu tarczowego, nadczynność tarczycy); 
  • otyłość; 
  • cukrzyca. 
11. Choroby laryngologiczne:
  • chroniczne zapalenie ucha; 
  • zapalenie nerwu słuchowego; 
  • przerost migdałków; 
  • chroniczny nieżyt nosa, zapalenie krtani; 
  • choroby zatok przynosowych (zapalenie zatoki szczękowej, czołowej, zapalenie kości sitowej) (okres rekonwalescencji); 
  • neurosensoryczna głuchota, szum w uszach; 
  • idiopatyczny wodniak błędnika. 
12. Choroby oczu:
  • jaskra; 
  • zanik siatkówki; 
  • choroby zapalne oczu. 
13. Choroby stomatologiczne:
  • zapalenie jamy ustnej; 
  • zapalenie dziąseł; 
  • zapalenie przyzębia; 
  • parodontoza. 
Przeciwwskazania do terapii

PRZECIWWSKAZANIA wynikają z właściwości działania pijawek. To, że hirudoterapia ma szereg przeciwwskazań, mówi o tym, że jest poważna metoda i wywiera silny wpływ na organizm człowieka. Do przeciwwskazań należą:

  1. AIDS; 
  2. nowotwory złośliwe niezależnie od lokalizacji; 
  3. anemia objawowa; 
  4. ciąża, okres połogu; 
  5. wiek poniżej 15 lat; 
  6. choroby, przy których opóźnia się proces krzepnięcia krwi (dziedziczne, w szczególności hemofilia i nabyta małpłytkowość, marskość wątroby); 
  7. tętniak śródczaszkowy; 
  8. tętniak tętnicy brzusznej; 
  9. krwotoki wewnętrzne; 
  10. choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy (o ostrym przebiegu); 
  11. ostre stany gorączkowe, septyczne, choroby zakaźne; 
  12. gruźlica w stadium prądkowania; 
  13. stany pobudzenia psychicznego; 
  14. stany zamroczenia alkoholowego, narkomania; 
  15. resekcja śledziony; 
  16. ostre wycieńczenie (chariactwo); 
  17. ostre obniżenie ciśnienia tętniczego (niedociśnienie); 
  18. indywidualne złe znoszenie pijawek (wg danych z literatury występuje w 0,01% przypadków); 

Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pijawkami ludzi osłabionych, jak również w starszym wieku. W czasie przeprowadzania kuracji hirudoterapii warto zmniejszyć dawkę lub całkowicie odstawić niektóre preparaty lecznicze, zwłaszcza przy zażywaniu antykoagulantów, aspiryny itp. Należy pamiętać, że szereg preparatów (antybiotyki, środki przeczyszczające, stieroidy anaboliczne, diuretyki i kwas nikotynowy) wpływają na czas krwawienia. Krwotok może się nasilić również przy chorobach wątroby, zakłóceniach wchłaniania witaminy K, dysbakteriozach jelitowych, zapaleniu trzustki, chronicznych białaczkach, nowotworach szpiku kostnego, oparzeniach. Nie zaleca się również łączenia kuracji pijawkami z innymi, które mogą osłabić organizm np. antybiotyki, sterydy itp.

Przed zabiegiem

Bezpośrednio przed zabiegiem nie wolno przyjmować leków o właściwościach rozrzedzających krew bądź rozszerzających naczynia. Silne leki powinny być odstawione minimum dzień przez zabiegiem.

UWAGA! Każde odstawienie leków powinno być uprzednio skonsultowane z lekarzem prowadzącym.

Prosimy przed zabiegiem nie używać mydeł zapachowych, balsamów i perfum w okolicach miejsca, gdzie ma być przystawiana pijawka.


Po zabiegu

Po zabiegu krew może lecieć nawet 24 godziny. Jeśli leci za długo lub leci jej za dużo należy założyć opatrunek uciskowy lub robić zimne okłady. Większość pacjentów w miejscu ugryzienia pijawki odczuwa swędzenie. Ranek nie powinno się drapać lecz posmarować Fenistilem (żel stosowany po ukąszeniach komarów). Wszelkie zmiany w promieniu 1-2cm od ranki są normalne, lecz w przypadku gdy swędzenie będzie bardzo silne i pojawi się opuchlizna można zastosować maść Hydrocortisonum 0,5% (bez recepty). Sporadycznie pojawić może się większa opuchlizna z zaczerwienieniem, wtedy zazwyczaj pomaga Tribiotic 1g (bez recepty).


Copyright © 2016 ZdrowoNaturalnie.pl , Blogger